Sting brengt The Police 
AMSTERDAM - Het kostte de heren van The Police donderdag weer weinig moeite om het publiek in de ArenA mee te krijgen. Bij de eerste tonen stonden ze direct weer strak in het gelid. Handen omhoog voor Message In A Bottle.
Het is bijzonder om te horen dat een zanger op leeftijd nog zo'n goed 'oud Police-geluid' weet te produceren: hoog en schel. Sting had immers een grote concurrent als openingsact: zijn oudste zoon Joe Sumner die vooral qua stemgeluid opvallende gelijkenis met zijn vader vertoonde.
Niveau
Hij zong niet alleen met net zo'n zelfde hoge stem, maar haalde ook regelmatig uit op het niveau van zijn vader, zoals in het nummer It's A Lie. Het is dan toch maar even afwachten wat de ster er zelf van afbrengt.
Dezelfde vraag die je je kunt stellen is wat er van Sting zou overblijven als hij hetzelfde kunstje met andere bandleden zou flikken.
The Police is immers bassist Sting, gitarist Andy Summers en drummer Stewart Copeland, met al hun mythes.
Ervaring
Het verschil tussen de drie zat donderdag vooral in de ruime ervaring die Sting als podiumdier laat zien.
Summers en Copeland leken zichtbaar moeite te hebben om zich weer die houding eigen te maken, al moet worden gezegd dat ze in de beginjaren tachtig ook nooit opvallend aanwezig waren. Dat was Copeland hoogstens als een van de ruziemakers met Sting die net iets te eigengereid was.
Aloude hits
Ze brachten zonder moeite aloude hits als Walking On The Moon, Don't Stand So Close To Me, Evere Little Thing She Does Is Magic, Can't Stand Losing You en De Do Do Do, De Da Da Da afgewisseld met wat minder bekende nummers. Voor het overgrote deel van de 50.000 toeschouwers was het vooral een sentimental journey.
Startpagina