Ik hou van Beau

Beau van Erven Dorens is een jankert. En daarom hou ik van Beau. Ik zag hem laatst in De Wereld Draait Door uitleggen waarom zijn nieuwste programma wél een succes zou worden, in tegenstelling tot zijn vorige.

In dit nieuwe programma, De Wereld Van Beau, doet de joviale kakker dingen die hij altijd al eens had willen doen, een beetje à la Louis Theroux, al haastte Beau zich te zeggen dat hij niet in de schaduw van deze BBC-verslaggever kon staan (wat heel nederig is, en ook daarom hou ik van Beau).

We zagen stukjes van Beau die audities deed voor de Chippendales. We zagen Beau meedoen met mensen die complete veldslagen nadoen (daar is een naam voor, maar who cares). Maar we zagen Beau vooral zwemmen.

Voor een aflevering wilde Beau namelijk Het Kanaal overzwemmen. Dat is zo'n beetje 39 kilometer door ruig, steenkoud zeewater. Dat is dus bijna een zwemmarathon. Dat is verschrikkelijk.

Hij had er acht maanden voor getraind. Drie uur per dag. In de winter nog in een zwembad, maar toen het ietsje warmer werd, dook Beau na de lunch gewoon het IJ in. Zelfs Arie Boomsma, de 'tafelheer' van dienst, geloofde dat niet. En die ís verdomme gelovig.

We zagen stukjes uit de serie. De zee was ruig. Beau stond halfnaakt op een boot en werd ingesmeerd met een dikke witte vette substantie die hem warmer moest houden. Ik zag hem in het water springen. Ik zag hem ploeteren in de golven.

De iets oudere nog altijd jonge man om wiens cynische grappen ik altijd lachtte bij RTL Boulevard. Ik zag hem uit het water komen wankelen, in de armen van zijn coach vallen. Beau zei tegen Matthijs: "Dit was ergens anders hoor, een training." Maar we zagen ze.

De tranen. Niet die van geluk. Het waren uitgekotste tranen. Tranen die je niet kunt stoppen, die er uit moeten, met kracht, omdat je iets gepresteerd hebt waarvan je niet had verwacht dat je het ooit zou kunnen. Tranen van een bijna wanhopige uitputting. Je wilt kotsen, je wilt huilen, je bent blij, extatisch. En je denkt dat je dood gaat.

Het meest geweldige gevoel dat er is.

Iedereen die wel eens mee heeft gedaan aan een sportwedstrijd kent het. Na mijn eerste halve marathon stond ik een kwartier tegen mijn tranen te vechten. Ik hield uiteindelijk mijn maaginhoud binnen. Mijn tranen niet. Er kan niks tegenop, tegen dat gevoel.

Beau kreeg weer tranen in zijn ogen toen hij het fragment zag en zei: "Ik ga niet zeggen of ik het gehaald heb, natuurlijk. Daarvoor moet je maar kijken." En dat ga ik doen. Vanaf 5 juni. En jullie ook. Voor Beau. Omdat we het hem gunnen. Omdat Beau een jankert is.

Lees meer over:
Tip de redactie