Recensie: Ellen ten Damme grote ster op Leidse Olympus

Met beroemdheden als Ellen ten Damme, Ilja Leonard Pfeiffer en Nico Dijkshoorn en Onno Blom op het podium, kon de Leidse Olympus al bijna niet meer stuk.

Maar ze verloren, de mannen. Geen Onno Blom, noch Ilja Leonard Pfeijffer, Nico Dijkshoorn, zelfs geen Erik Jan Harmens of Bart Wirtz en Kasper Kalff bleek in staat in het schroeiend licht van Maud van Hauwaert of Ellen ten Damme te blijven staan, alhoewel de laatste drie dat lang volhielden.

Wellicht zou Dijkshoorn wat minder lang aan het woord moeten blijven, zou Pfeijffer met z’n stem minder bombast moeten oproepen, zou Blom z’n Leidse Literaire Reeks een ietsiepietsie minder moeten aanbevelen; dat zijn details. Slakken waarop je zout kunt leggen, zijn op een berg meer te vinden.

De liefhebber smult en dat telt (maar overdaad schaadt). De liefhebber waarvan eigenlijk? Want de erg goede saxofoon-/basmuziek van Wirtz/Kalff was het slachtoffer van daar doorheen pratende mensen. Ook in de ‘hoge’ cultuur kunnen zich lage gedragingen ontwikkelen.

‘Geheimtip’ Van Hauwaert

Het hielp allemaal niet. "Geheimtip", volgens Blom, Maude van Hauwaert sloeg een enorm bres. Wars van de soms complexe, hermetische, poëzie van een Pfeijffer of de duetten Pfeijffer/Harmens schotelde Van Hauwaert heldere maar uitdagende beelden voor “ik ben niet vergeten wat ik vergeten ben".

Na-kauwertjes als "vergeten heeft geen voltooid deelwoord. Vergeten wordt nooit voltooid". Of haar gedicht De Geluidsinstallatie, dat eerder een muziekstuk is dan een gedicht zoveel invloed heeft herhaling op het werk.

Van Hauwaert speelt met dat grijze gebied tussen dichtkunst en muziek. Pas als je haar hóórt, dringt dat echt door. Je innerlijke voorlezer zal anders bij het lézen van haar werk veel missen.

Onhoudbaar

Aan het eind van de avond werd het onhoudbaar. De bres die Van Hauwaert sloeg werd volledig opengereten door Ellen ten Damme. Een kleine vrouw, maar met zo’n persoonlijkheid en zo’n succes dat men op de Olympus de tijd vergat.

Een theaterdier dat zó gemakkelijk van vorm veranderde dat het bijna duizelde. Keyboard, gitaar, viool? Geen probleem. Nederlands, Engels, Frans, Duits? Geen probleem. En dan, boven alles, die kristalheldere, sterke stem met een bereik!

Onderwijl speelt, spot en flirt ze met het publiek.

De zangeres spreekt over vluchtelingen en "als we dan toch serieus bezig zijn iets Duits". Geen rode draad te bekennen, maar niemand die dat interesseerde. En vast ook heel vaak gedaan: eindigen met Gute Nacht Freunde, ná de slotwoorden van Onno Blom "ik durf het haast niet te vragen, maar, Ellen, nog …" en daar stond ze al.

Lees een uitgebreid verslag op Sleutelstad

Tip de redactie