Hemingway was een wielrenner!

Met zijn verhaal 'Ernest Hemingway was een renner' uit De Muur 18 heeft Erik Brouwer de Hard Gras-prijs voor sportjournalistiek 2007 gewonnen. Eindelijk wint een sportgeschiedenisverhaal deze prijs!

De Hard Gras Prijs is de prijs voor de beste sportpublicatie van het jaar. De jury bestaat uit Matthijs van Nieuwkerk, Hugo Borst, Henk Spaan en Peter Ouwerkerk.

We gaan naar een fragment van het winnende artikel en lezen hoe dat nu precies zit met Hemingway en zijn liefde voor het wielrennen: "Ernest Hemingway won in 1954 de Nobelprijs voor de literatuur met zijn vissersnovelle The Old Man and the Sea. Hij was een mythe als schrijver, vrouwenverslinder, jager, toreador, alcoholist, bokser en liefhebber van oorlog.

Maar in het diepst van zijn gedachten was hij net zo goed een wielrenner. Niet veel mensen weten dat, maar het is de waarheid.

Italiaanse topcoureur

Zijn liefde voor de fiets ging ver. In 1928 noemde hij een van de belangrijkste bijpersonages uit zijn roman A Farewell to Arms naar een Italiaanse topcoureur. Niet zomaar: hij schreef zijn meesterwerk in een jaar waarin zijn leven zich volledig rond het wielrennen concentreerde. Hemingway wist in die tijd alles over de deelnemers aan de zesdaagses of de Tour de France en tot eind 1929, toen hij dertig jaar oud was en terugkeerde naar Amerika, miste hij zelden een belangrijke baanwedstrijd.

Tijdens feestjes pakte hij wielerkrant La Pédale of sportkrant L'Auto en begon er demonstratief in te lezen wanneer James Joyce of Gertrude Stein over kunst of politiek begonnen.

Volgens collega-auteur John Dos Passos probeerde Hemingway zijn literaire vrienden 'met evangelische overtuigingskracht' te bekeren tot het wielrennen en om te laten zien dat hij het fietsen net zo serieus nam als het werk van Toergenjev of Tolstoj kocht hij halverwege de jaren twintig zijn eerste wielertrui. Die had gekleurde strepen en als hij hem aantrok leek hij 'net een deelnemer aan de Tour de France'.

Knieën

Gehuld in de trui pakte Hemingway zijn racefiets en reed rond op de boulevards van Parijs met zijn knieën achter zijn oren en zijn kin tussen zijn stuur. Dos Passos in zijn memoires:

Ik vond het een beetje raar dat Hem zich zó aan iets wijdde.
Biograaf Michael Reynolds in American Homecoming:
Het liefst van alles was Hemingway zelf wielrenner geworden."

Even verderop in het artikel lezen we:

"Volgens Hemingway leefden er twee soorten mensen: de dronkaards en les sportifs. De dronkaards probeerden de slechte omstandigheden waarin ze leefden te vergeten door te drinken, de sportifs zochten hun toevlucht tot de lichamelijke oefening."

De sympathie van Hemingway lag bij beide groepen. Een geheelonthouder kon in zijn ogen nooit een echte man zijn en op een doordeweekse avond dronk hij met groot gemak een paar flessen whiskey leeg. Maar sporten was voor hem minstens zo belangrijk. Hij tenniste met collega-schrijvers als Ezra Pound en Ford Madox Ford, was een fanatieke skieër, rende schaduwboksend door de straten van Parijs en sparde met de zwarte bokskampioen Larry Gains, voor tien francs per sessie.

Goudkleurige paardenhoofd

Hemingway nam vrijwel elke dag de fiets om naar zijn werk te gaan. Hij reed langs de kolenman, passeerde het goudkleurige paardenhoofd dat buiten hing bij Boucherie Chevaline en fietste via 'de enige geasfalteerde weg in de wijk' in de richting van Rue Mouffetard. Na een paar minuten arriveerde hij bij het goedkope hotel waar hij voor zestig francs per maand twee kamers had gehuurd om rustig te kunnen schrijven.

De fiets was voor Hemingway nog voornamelijk een vervoersmiddel, maar hij begon wel te begrijpen dat het wielrennen in Frankrijk aanzienlijk populairder was dan zijn favoriete Amerikaanse sporten football, honkbal en boksen.

In een kort verhaal beschreef Hemingway hoe hij zijn overbuurvrouw stralend van trots tegenkwam in een crémerie met de krant L' Auto, de voorloper van L' Equipe, onder haar arm. Ze sloeg hem open bij de wieleruitslagen: haar man was derde geworden in Paris-Tours, zijn eerste grote race. Ze bloosde, lachte en begon toen te huilen met de gele sportkrant in haar hand."

Tip de redactie