'Wolverine filmgame zeer geslaagd'

Ontwikkelaar Raven wil met X-Men Origins: Wolverine bewijzen dat filmgames wel goed kunnen zijn. En laten we maar gelijk verklappen dat ze hier zeker in geslaagd zijn.

De game draagt een filmnaam, volgt in grove lijnen de verhaallijn van de film en gebruikt de stemmen en de verschijningen van de acteurs.

Ja, het is toch echt een filmgame, maar als we kijken naar de kwaliteit van de gemiddelde filmgame, overstijgt deze titel die toch flink. X-Men Origins: Wolverine ziet er erg goed uit, is goed speelbaar en voelt voor de verandering wel afgewerkt aan.

Irritatiepuntjes

Al heb je bij dat laatste puntje toch nog wel een beetje het idee dat er weinig tijd was om het allemaal af te ronden.

Er zitten wat kleine irritatiepuntjes in de game die je vooral tegenkomt wanneer je van platform naar platform moet springen en hetzelfde geldt voor bepaalde puzzels.

De controls zijn op deze punten niet helemaal volledig afgewerkt en het camerastandpunt werkt vaak niet lekker mee.

Hierdoor heb je in veel gevallen meerdere pogingen nodig om voorbij een punt te komen, wat eigenlijk heel simpel zou zijn als de ontwikkelaar wat meer tijd had gehad voor de afwerking.

Vette moves

Aan de andere kant zijn de gevechten, waar je het overgrote deel van de game mee bezig bent, wel heel goed uitgewerkt.

Het maakt niet uit welke knoppen je indrukt, Wolverine gooit er altijd wel een of twee vette moves uit. Het combo-systeem bestaat namelijk uit een groot aantal aanvallen.

Daarnaast heb je nog flink wat mogelijkheden, maar wij vonden de ‘brutal finish move’ van Wolverine toch wel een van de vetste. Deze kun je doen als een vijand bijna dood is.

Met een gigantische klap ramt Wolverine dan bijvoorbeeld het hoofd van de tegenstander af of hakt hij de vijand gewoon in tweeën.

Vijanden

De quick kill-optie is eentje die niet geschikt is voor mensen met een zwakke maag. Hiermee schakel je vijanden in een keer uit, mits deze move lukt natuurlijk. Bij elke vijand komt een klein quicktime event om de hoek kijken.

Lukt deze, dan wordt je getrakteerd op messen door hoofden, messen door complete lichamen en verschillende ledematen die ineens niet meer aan het betreffende lichaam vast zitten.

Dit alles gaat natuurlijk gepaard met het nodige bloedvergieten. Elke vijand heeft zijn eigen quick kill move en zodoende blijft dit element altijd afwisselend.

Helaas is de variatie qua vijanden niet bijzonder groot. De verhaallijn mag dan verdeeld zijn over meerdere tijden, de vijanden lijken mee gereisd te zijn in de tijd en zich gewoonweg verkleed te hebben.

Twee levens

We weten allemaal dat Wolverine zichzelf vrij snel kan herstellen van zijn opgelopen wonden en in deze game is dit dan ook niet anders.

Maar om geen onstopbare machine te maken van de man met de messen in zijn armen, koos ontwikkelaar Raven voor een systeem met twee levensbalken.

De eerste geldt als de huid en de tweede als de organen van Wolverine. Wanneer de eerste balk leeg is, houdt dat in dat ‘Wolvie’ weinig huid op zijn lichaam over heeft en dus de organen geraakt kunnen worden.

Spectaculair

Naast grof, ziet X-Men Origins: Wolverine er erg spectaculair uit. Dat was ook een van de punten waar Raven zich erg op heeft gefocust.

Het is een filmgame met een zeer filmische ervaring, waar de speler aan meedoet. Zo zijn cut scenes zelden alleen maar filmpjes. Veelal kun je zelf actief meedoen om het allemaal tot een goed einde te brengen.

Gevechten in de lucht met gigantische robots en helikopters, gevechten in supermarkten, gevechten in ondergrondse tunnels op rijdende vrachtwagens, niets lijkt te gek en je doet het allemaal zelf in plaats van naar een simpel filmpje te kijken.

Tip de redactie