Review: Lux-Pain

Moord, zelfmoord, mentale wormen en infecties. Lux-Pain draait om dit alles, maar zijn dit wel de juiste ingrediënten voor een leuke game?

Het antwoord had ja kunnen zijn als de mensen van Killaware wat meer tijd hadden gestoken in het maken van een game in plaats van een interactief boek. Veel meer valt er namelijk van deze game niet te maken. Een redelijk verhaal gaat in rook op door de slechte uitvoering.

Silent

In de game speel je als de jonge man Atsuki Saijo, die het hele verhaal undercover gaat als uitwisselingstudent. Dit doet hij in opdracht van de organisatie Fort, waarvan de leden zich specialiseren in ‘Silent’-gerelateerde misdrijven.

De Silent moet worden gezien als een kwaadaardige mentale infectie die mensen er toe in staat stelt de meest gruwelijke dingen uit te voeren, zoals moord, zelfmoord of zware mishandeling. Gelukkig heeft Atsuki speciale psychische krachten die hem in staat stellen de Silent via het lezen van gedachten op te sporen en te vernietigen.

Mentale wormen

Dit klinkt misschien wel aardig, maar helaas voelt de game de eerste negen uur aan als een regelrechte sleur en wordt dan door het verhaal ook pas na die negen uur iets interessanter. De reden waarom het zo lang oninteressant blijft, komt door het gebrek aan interactie in de game en de vele lange, maar niet belangrijke gesprekken.

Je wordt praktisch door het spel geleid, je kan beperkt plaatsen aantikken waar je heen wilt en als je dit doet, begin je bijna meteen een gesprek met iemand die daar toevallig is. Als je een beetje geluk hebt, mag je af en toe de steeds weer terugkerende minigame spelen waarmee je gedachten leest.

In deze minigame zoek je naar een soort mentale worm die je kan vinden door met je stylus over het scherm te krassen. Zodra je hem hebt gevonden, moet je hem aan blijven raken om hem weg te halen. Later in de game mag je dan eindelijk ook echt de Silent bestrijden, maar ook deze ‘gevechten’ laten te wensen over. Je moet zonder uitleg bolletjes kapot maken door ze aan te tikken, krassen of een soort ankers te verslepen met je stylus.

Twintig uur

Zoals inmiddels wel duidelijk zal zijn, stelt de gameplay weinig voor en als je dacht dat na die negen uur de game wel bijna afgelopen moet zijn, dan heb je het behoorlijk mis.

Want na die negen uur heb je nog ongeveer elf uur om je bezig te houden met het luisteren naar alle problemen van je klasgenoten en leraren. Het voelt dan ook bijna als een verademing als er iemand wordt vermoord en de spanning stijgt.

Maar voor de makers was die twintig uur naar dat geklets luisteren nog niet genoeg. Want ze hebben ook nog een behoorlijk aantal vrij te spelen extra dialogen toegevoegd, die je dan vervolgens in een archief kan bekijken.

Stilstaande Beelden

Ook op grafisch gebied is Lux-Pain niet bepaald sterk te noemen. Hoewel de poppetjes leuk getekend zijn, wordt dit helaas verdoezeld doordat deze poppetjes en de omgevingen continu stilstaan. De poppetjes kunnen wel boos of verward kijken, maar dit gebeurt allemaal met stilstaande beelden en gaat al snel vervelen.

Ook knippert de game af en toe en dit lijkt verdacht veel op een fout in de game. Maar het terugkerende knipperen is niet de meest opvallende fout, want de typefouten in de dialogen zijn bijna ontelbaar en verwarrend in combinatie met al die moeilijke Japanse namen van de personages.

Gesproken tekst

Is er dan echt niks redelijk tot goed aan deze game behalve het verhaal? Gelukkig voor deze game is er nog één opvallend goed punt. Belangrijke dialogen gaan gepaard met gesproken dialogen (met ondertiteling). Deze stemmen zijn voor DS-begrippen en zelfs voor game-begrippen goed ingesproken en zijn bij de meeste personages overtuigend.

Helaas is er ook bij het geluid nog wel wat op te merken, want de muziek wordt soms ineens een stuk luider, waardoor de gesproken teksten nog maar moeilijk te verstaan zijn. Ook is het vreemd dat de ondertiteling vaak niet geheel overeenkomt met de gesproken teksten.

Lux-Pain heeft een redelijk verhaal en de gesproken teksten zijn buitengewoon goed. Helaas worden deze twee punten overschaduwd door het gebrek aan interactie en de belabberde gameplay. De vele zinloze teksten en beelden zijn slaapverwekkend. Daarnaast zijn de vele (type)fouten in de game onvergefelijk en verwarrend. Erg jammer, want de ontwikkelaar had veel meer kunnen doen met het concept van deze game. (48%)

Platform: DS | Release: reeds verschenen

Tip de redactie