Review: Shellshock 2: Blood Trails

AMSTERDAM - Voor Tweede Wereldoorlog games lijkt te gelden dat als er maar genoeg worden gemaakt, er vanzelf ook een aantal toppers tussen zitten. Vietnam titels zijn er heel wat minder en misschien is dat maar goed ook.

De Vietnam oorlog eind jaren zestig was voor ons vooral een ver-van-mijn-bedshow, waarin het Amerikaanse leger tegen beter weten in probeerde de Vietcong in hun eigen omgeving te verslaan.

Kilometers lange jungles en ondergrondse tunnels, met slechts her en der een enkel dorpje, vormden het strijdtoneel. Afwisselend is anders, wat ook één van de belangrijkste redenen zal zijn dat games over deze oorlog nooit echt bijzonder zijn geworden.

Waar de oorlog ook om bekend stond, was het gruwelijke geweld dat zich afspeelde. Een bekende uitdrukking stelt dat alles is toegestaan in liefde en oorlog, iets wat de Vietcong wel erg letterlijk namen met hun boobytraps en martelpraktijken.

In de game Shellshock uit 2004, bracht de Nederlandse ontwikkelaar Guerrilla Games vooral deze schokkende kant van de oorlog naar voren.

Nieuwe ontwikkelaar

Het buitensporige geweld kon echter niet verbloemen dat het verder een matige game was. Guerilla Games beterde zijn leven met de succesvolle Killzone games, maar inmiddels is ook Shellshock 2 een feit, alleen dan van een nieuwe ontwikkelaar.

En ook nu is de 18+ rating bijna nog te laag, want al in wat voor openings cutscene door moet gaan, vliegen het bloed (van anderen) en het grove taalgebruik je om de oren.

De game richt zich net als zijn voorganger sterk op buitensporig geweld en gore, met halve lijken die aan broodmessen aan de muur hangen, krijgsgevangenen die letterlijk een kopje kleiner gemaakt worden en tunnels die bijna egaal bloedrood zijn.

Blijkbaar vond ontwikkelaar Rebellion dit zo fantastisch om te laten zien, dat men vergeten is om de rest van de game ook nog enigszins af te werken.

Geen kunstmatige intelligentie

Het verhaal is volledig inwisselbaar, maar kort gezegd komt het er op neer dat er een goedje genaamd ‘whiteknight’ in omloop is, dat soldaten in een soort geflipte zombies verandert.

In het begin krijg je dus enkel Vietcong voor je loop, terwijl daar niet veel later tegenstanders bij komen waarvan je zou zweren ze al een keer eerder neergeschoten te hebben.

Dat kan kloppen, want bijna iedereen ziet er precies hetzelfde uit en bovendien hebben ze ook allemaal dezelfde kunstmatige intelligentie, namelijk geen.

De game probeert overduidelijk de Call of Duty ervaring te imiteren en is dus volledig lineair, om je van het ene naar het andere scripted event te leiden.

Groot verschil is alleen dat ze bij die reeks ook echt werken en dat je hier tegenstanders in de verte vaak al gewoon ziet staan, terwijl ze pas ‘tevoorschijn’ springen als je in de buurt komt.

9 tot 5 mentaliteit

Bovendien had de Vietcong blijkbaar een enorme 9 tot 5 mentaliteit, want het komt meer dan eens voor dat een vijand zelfs helemaal niks doet.

Als je dan nog medesoldaten voor je ziet die hier constant tegenaan blijven rennen, totdat jij de levende wegversperring hebt neergeschoten, wordt de motivatie om verder te spelen wel erg klein.

Echt heel slecht ziet Shellshock 2 er niet eens uit, maar animaties, explosies, cutscenes die van de hak op de tak springen en waarbij het lijkt alsof er stukken tussenuit zijn geknipt, zijn zwaar onder de maat.

Spannend wordt het al helemaal nooit en het regelmatige gehijg van de hoofdpersoon dat daar schijnbaar voor moet zorgen, is vooral ontzettend irritant.

Elke keer als je een tunnel in gaat begint het weer, zodat iemand die de game alleen hoort, maar niet ziet spelen, waarschijnlijk het idee krijgt dat je een sexlijn aan het bellen bent.

Keuzes

Daarbij is de game ontzettend makkelijk en waar jij tientallen keren geraakt kunt worden (dankzij het wel erg goed werkend auto-recovery systeem), gaan tegenstanders met twee kogels neer, zombie of niet.

Enige afwisseling krijg je in de vorm van quicktime events, waarna je kunt kiezen om een weerloze tegenstander met een schot of bijvoorbeeld de kolf van je geweer af te maken. Dat dit niet heel zachtzinnig gebeurt laat zich inmiddels raden.

Het woord ‘shellshock’ is een verzamelnaam voor de psychologische gevolgen van het zien van gruwelijke beelden, zoals in de Vietnam oorlog. In dit geval is het vooral ook een shock om te zien dat een matige game een nog veel slechter vervolg kan krijgen. Men heeft zich volledig geconcentreerd op het zo expliciet mogelijk in beeld brengen van geweld. Hoewel dat gezien de setting nog enigszins realistisch is, kan dat verder voor geen enkel ander onderdeel van de game worden gezegd. Wat Shellshock 2 betreft zeggen we dan ook zonder om te kijken, Goodnight Saigon. (33%)

Platform: Xbox 360, PS3, pc | Release: 27/02/2009

Tip de redactie