Review: Sonic Unleashed

Een van de bekendste videogamepersonages is Sonic the Hedgehog: de blauwe, supersnelle creatie van SEGA die het al sinds begin jaren negentig opneemt tegen zijn aartsrivaal Dr. Eggman.

In Sonic Unleashed is hij terug om zijn planeet te redden, dit keer geholpen door een vliegende eekhoorn met geheugenverlies, Tails de vos, vriendin Amy Rose en zijn nieuwe alter ego Sonic the Werehog.

Sonic heeft zijn eerste avonturen al lang achter zich gelaten. De vele vervolgen en de spin-offs van de games doen soms nauwelijks meer denken aan de oorspronkelijke versies. Sonic Unleashed combineert een inmiddels meer gebruikelijk third-person perspectief echter met de nostalgie van de oude 2D-platformer.

3D/2D

De 3D-wereld die Sonic voor de ondergang moet behoeden, is sowieso mooi vormgegeven en zowel de dorpen die hij bezoekt als de levels sluiten grafisch goed op elkaar aan. Sonic zelf maakt een onderdeel uit van zijn gevarieerde en gedetailleerde omgeving waardoor de game visueel prettig in elkaar steekt.

Dit zorgt er tevens voor dat de overgang tussen de twee perspectieven redelijk naadloos verloopt. Op momenten dat de camera van third-person naar 2D schakelt, komt dit zelfs natuurlijk over, ook in de besturing. Het 2D-perspectief overheerst niet en wordt daardoor nooit storend. Het is zelfs praktisch op momenten dat Sonic erg snel gaat en je in 2D nog enigszins kunt zien waar de weg naartoe leidt.

De camera kan in third-person weer deels door de speler bediend worden. Nadeel is dat de camera niet altijd mee werkt en tegelijkertijd niet altijd in een goede positie staat. Het kan dus wel eens voorkomen dat je bij een lastige camerahoek niet weet waar je naar toe moet.

Snelheid

De besturing van Sonic zelf is niet al te ingewikkeld. Hierdoor kan de speler zich richten op de voor Sonic kenmerkende snelheid waarmee hij rent en springt. Sonic is sneller dan ooit en daar wordt dankbaar gebruik van gemaakt bij de loops, glides en versnellingen die in Unleashed opnieuw aanwezig zijn. De nodige valkuilen, vijanden en eindbazen ontbreken hierbij niet, maar door het verzamelen van de gebruikelijke gouden ringen houdt je Sonic levend.

Deze levels, ‘stages’ genaamd, doen denken aan de eerste games uit de serie en zijn doorgaans in hun opbouw zo gericht op het maken van snelheid dat je reactievermogen behoorlijk op de proef wordt gesteld. Het levert een vaart in het spel op die je des te meer voldoening geeft als Sonic het einde van een stage bereikt. Helaas wordt deze vaart ruw verstoord door de stages die vanuit Sonics tweede persoonlijkheid worden gespeeld.

Sonic the Werehog

Dr. Eggman slaagt er in de intro van game in om de krachten van (Super)Sonic af te pakken en deze te gebruiken om de duistere entiteit Dark Gaia te doen ontwaken. Een van de bijwerkingen is dat Sonic ‘s nachts in een monsterlijke gedaante verandert die Sonic the Werehog heet. Deze Werehog is in het bezit van brute kracht en zeer flexibele armen, maar hij is niet bepaald snel.

De dagstages worden afgewisseld met nachtstages en hierdoor moet je erg vaak als de trage Sonic the Werehog spelen. Die nachtstages bestaan uit standaard hack & slash actie wat hier ondanks de mogelijke combo’s toch vooral ‘button mashing’ betekent en dit is behalve eenvoudig ook nog eens saai.

Daarnaast zijn er frustrerende platformonderdelen waarbij je aan de elastieken armen van de Werehog moet slingeren, omdat hij nou eenmaal niet hoog of ver kan springen. Het benadrukt des te meer de superioriteit van de gewone Sonic en dit wordt op den duur behoorlijk vervelend.

Overbodig

Het geweld wordt gelukkig beloond met experience. Aangezien hij een stuk meer vijanden verslaat, wordt dit het snelst verzameld door de weeregel. Met experience kunnen beide Sonics hun eigenschappen upgraden, zoals snelheid, energie en kracht. Bovendien zijn er in de PS3- en Xbox 360-versie zon- en maanmunten te vinden die de levels van de Sonics verhogen en nieuwe stages openen. Heel belangrijk is dit niet, maar het levert wat extra motivatie op om toch door te gaan met de nachtstages.

Behalve de dag- en nachtcyclus heeft de game nog andere onderdelen, zoals het vliegen tussen continenten en het praten met dorpelingen om clues te achterhalen. Het eerste is nog een flinke uitdaging waarbij je door het snel indrukken van een sequentie van knoppen vijandelijke vliegtuigen en een eindbaas moet neerschieten. Hoewel het niet echt in het spel past, levert het wat leuke afwisseling op.

De dorpen zijn echter weer zo overbodig en oninteressant dat de vraag rijst waarom Sonic eigenlijk de moeite neemt deze planeet te redden. Het zoeken van clues houdt namelijk in dat je iedereen in een dorp aan moet spreken, want misschien dat die ene willekeurige persoon toevallig iets zinnigs te melden heeft, wat overigens meestal niet het geval is. Deze vrij inhoudloze poging tot het creëren van een meer levendige wereld voegt niets toe aan de game-ervaring. Ook dit toont uiteindelijk aan dat de game toch vooral tekort schiet waar alternatieve gameplay wordt uitgeprobeerd en waar het te veel afwijkt van de oude platformer.

Sonic Unleashed keert deels terug naar de roots van de eerste games door behalve een third-person een 2D-perspectief te gebruiken. De nadruk op de snelheid van Sonic in een deel van de game levert solide en zeer vermakelijke gameplay op. De trage en ronduit vervelende onderdelen, voornamelijk de hack & slash stukken met Sonic the Werehog, vragen echter heel veel geduld van de speler. Het is absoluut geen uitgebalanceerde game, maar wie de minpunten voor lief neemt, zal in ieder geval iets van die oude vertrouwde Sonic terugzien in Sonic Unleashed. (68%)

Platform: Xbox 360, PS3, Wii, PS2 | Release: reeds verschenen

Tip de redactie