Review: Boogie (PS2)

Eerder dit jaar verscheen Boogie al voor de Wii en ondanks dat het er aanvankelijk leuk en origineel uit zag, wist de dansgame van EA geen potten te breken. Desondanks besloot EA het concept een herkansing te geven op de Playstation 2, waarbij de motion controls waar het spel omheen was ontwikkeld, werden ingeruild voor een simpele druk op de knop. We kunnen het haast niet voorstellen dat dit een verbetering zal zijn ten opzichte van de Wii-versie en om maar met de deur in huis te vallen: dat is het ook niet.

Eerder dit jaar verscheen Boogie al voor de Wii en ondanks dat het er aanvankelijk leuk en origineel uit zag, wist de dansgame van EA geen potten te breken. Desondanks besloot EA het concept een herkansing te geven op de Playstation 2, waarbij de motion controls waar het spel omheen was ontwikkeld, werden ingeruild voor een simpele druk op de knop. We kunnen het haast niet voorstellen dat dit een verbetering zal zijn ten opzichte van de Wii-versie en om maar met de deur in huis te vallen: dat is het ook niet.

Boogie op de PS2 is namelijk maar een saaie bedoening. Het dansen komt neer op het indrukken van knoppen op de maat van de muziek. Als je goed in de maat zit, krijg je punten en hoe langer je dit volhoudt, hoe meer punten je bij mag schrijven. Tegelijkertijd loopt een metertje vol waarmee je speciale ‘moves’ kunt activeren. Bij de ene speciale move dien je met beide analoge sticks de juiste bewegingen te maken, bij de andere hoef je slechts een cursor over het scherm te bewegen naar een schietschijf. Vooral dit laatste is doodsimpel, maar levert wel megaveel punten op. Verder kun je nog wat rondlopen over het podium om bonussen op te pakken en kun je met de andere stick tegelijk je moves een bepaalde richting meegeven.

En dat, beste mensen, is het dansgedeelte van Boogie in een notendop. Heel veel diepgang heeft het niet en uitdagend is het evenmin. De verhaalmode die EA in elkaar gedraaid heeft en die je achtergrondinformatie moet verschaffen over de personages, kun je zelfs met je tenen spelen. Vaak heb je naar de eerste paar moves het vereiste aantal punten voor het volgende nummer al behaald, en dan moet je nog twee minuten!

Boogie kent daarnaast een karaokegedeelte, waarvoor een speciale microfoon bijgeleverd wordt. Je kunt het echter ook gewoon met je Singstar-microfoon spelen, dus je hoeft de microfoon er niet bij te kopen. Het karaokegedeelte stelt overigens niets voor. Het zingen is echt enorm simpel, zelfs voor een toondoof persoon als ondergetekende, al was het maar omdat er een pijltje meebeweegt met de hoogte van je stem zodat je wel heel makkelijk je zang kunt corrigeren. Ook kun je er nog best ver naast zitten qua toon, voordat het spel het 'afkeurt'. Daarbij zijn de karaokestukjes in de verhaalmode zo mogelijk nog eenvoudiger dan het dansen. Soms heb je letterlijk na twee regels zingen al de benodigde punten binnen. Heeft niemand dan even gekeken of het spel wel goed was uitgebalanceerd?

Het enige waarin Boogie wel weet te schitteren is de aankleding. De kleurrijke personages en omgevingen, de verzorgde menu’s en de uitgebreide soundtrack geven de indruk van een degelijk spel. Maar Boogie is vooral style over substance, of eigenlijk, style without substance, want na een paar uurtjes spelen ben je Boogie al helemaal beu. Er is zo weinig uitdaging dat het echt een lachertje is. Daarbij is dansen met knopjes op een controller écht niet leuk en is de strikte scheiding tussen dans en karaoke ook een gemiste kans. Wat op zich wel leuk is, is dat je van je optreden na afloop van een gezongen nummer een soort videoclip kunt maken. Je kunt hierbij zelf kiezen tussen camerapunten en effecten, wat vooral jongere gamers wel even zoet zal houden. Maar ook voor hen is Boogie veel te simpel en te beperkt om lang houdbaar te zijn. Haal het oude vertrouwde Singstar maar weer uit de kast en laat je danskunsten maar zien in de (tiener)disco.

Tip de redactie