Review: Naruto: Ninja Council

Stel: je bent een jonge gamer die na maanden van kranten bezorgen, vakkenvullen en oude mensen wassen eindelijk zoveel geld bij elkaar gespaard heeft om een console te kopen. Je hebt maar weinig geld en je besluit om een Nintendo DS in huis te halen. Daarnaast ben je ook nog eens een groot fan van Naruto en zit je elke week weer met smart te wachten tot je de nieuwe anime en manga kunt bekijken. Logisch genoeg wil je ook een nieuwe game voor je DS, het liefst één van Naruto. Mocht je in de eerder beschreven situatie zitten, loop dan met een grote boog om Naruto: Ninja Council heen, want deze mislukking is een beschaming voor zowel de franchise als videogames in het algemeen!

Een beschaming voor de franchise

Stel: je bent een jonge gamer die na maanden van kranten bezorgen, vakkenvullen en oude mensen wassen eindelijk zoveel geld bij elkaar gespaard heeft om een console te kopen. Je hebt maar weinig geld en je besluit om een Nintendo DS in huis te halen. Daarnaast ben je ook nog eens een groot fan van Naruto en zit je elke week weer met smart te wachten tot je de nieuwe anime en manga kunt bekijken. Logisch genoeg wil je ook een nieuwe game voor je DS, het liefst één van Naruto. Mocht je in de eerder beschreven situatie zitten, loop dan met een grote boog om Naruto: Ninja Council heen, want deze mislukking is een beschaming voor zowel de franchise als videogames in het algemeen!

Licentiegames die gebaseerd zijn op een populaire anime of manga hoeven niet per definitie slecht te zijn, dat bewees Naruto: Rise of a Ninja maar eens voor de Xbox 360. Deze game deed de serie wél eer aan en wist de sfeer en het gevoel van de franchise precies te kaderen en in gamevorm te gieten. Naruto: Ninja Council is meteen het tegenovergestelde en bewijst juist wél het negatieve oordeel dat er boven de meeste licentiegames hangt.

Ninja Council is eigenlijk het derde deel uit de serie, waarvan de eerste twee delen (voor de GBA) niet in ons land zijn uitgekomen. De opzet is eigenlijk heel simpel: je werkt met één van de vele personages (zo’n 25 in totaal) een aantal missies af die elkaar in saaiheid en gebrek aan inspiratie af lijken te troeven. Denk aan missies waarbij je een aantal beesten moet afslachten of een bepaalde tegenstander binnen een vastgestelde tijd moet verslaan. De missies zijn bij vlagen echt te saai voor woorden en je zult een enorme fan moeten zijn, wil je dit volledig uitspelen.

 

Het volgende facet is waarschijnlijk het element waar de game op moet scoren: de multiplayer. Het spel benadert hier de gameplay zoals we die bijvoorbeeld kennen uit Super Smash Bros. Melee, alleen dan in het Naruto-universum. Je kunt met maximaal vier spelers tegelijk spelen, maar dan moet je wel het geluk hebben om vier gamers bij elkaar te rapen die allemaal een DS én ieder afzonderlijk een cartridge van de game hebben. Inderdaad, dat gaat niet zo makkelijk.

Heb je dit zooitje wel bijeen geraapt, dan kun je aan de slag. De gevechten vinden plaats in behoorlijk grote levels, waar je je vrij in kan bewegen en je bijvoorbeeld ook gebruik kunt maken van hoger gelegen platforms om zo enkele tactische elementen in je spel te verwerken. In de levels zijn ook verschillende power-ups gesitueerd, waar je het leven van je tegenstander zuur mee kunt maken of je eigen gezondheid mee aan kunt vullen.

Helaas is het vechtsysteem zelf zo plat als het maar kan. Je hebt maar een enkele knop om mee aan te vallen en verder kun je gooien, springen en van een Chakra-aanval gebruik maken. Deze aanval moet je eerst activeren door met je touchscreen een bepaalde sequentie uit te voeren zodat je aanval opgeladen wordt. Dit doe je bijvoorbeeld door over je touchscreen te wrijven, of zelfs even in de microfoon te blazen. Deze functionaliteit voelt helaas enorm gedwongen aan en haalt volledig de vaart uit het gevecht. Het complete vechtsyteem mist iedere vorm van diepgang en elke wedstrijd zal vroeg of laat resulteren in een wedstrijd wie zo hard mogelijk op de knoppen kan rammen, teneinde het gevecht in je eigen voordeel te beslissen.

 

Ook op het presentatievlak lijkt er amper moeite te zijn gedaan om de game in positieve zin op te laten vallen. De graphics zijn ronduit belabberd en zijn een beschaming voor de DS. De figuurtjes zien er enigszins nog koddig uit met hun kleurrijke sprites, maar de omgevingen zijn zo achterhaald als het maar kan en het geheel doet denken aan een middelmatige GBA-game zoals we die een jaar of vijf geleden zagen. De game is (helaas) voorzien van volledig Engelse tekst en er is geen mogelijkheid om de Japanse stemmen in te schakelen.

De stemmen die je hoort bij aanvallen zijn af en toe nog wel grappig, maar ook niet meer dan dat. De armzalige actie wordt ondersteund door een beukende techno soundtrack die totaal spaak loopt met de stijl van de game. Mocht je deze muziek horen op een dansfeest, dan weet ik zeker dat de DJ in kwestie binnen de kortste keren bekogeld zou worden met allerhande rot fruit en bedorven groente. Het is dan ook aan te raden om het geluid meteen uit te schakelen, zodat je trommelvliezen niet langer deze marteling hoeven te doorstaan.

 

Is er dan helemaal niets positiefs te melden over Naruto: Ninja Council? Nee, eerlijk gezegd niet. Als fan van de serie doet het pijn om te zien dat er zo schaamteloos met het bronmateriaal omgesprongen wordt. De serie verdient namelijk veel beter. Wil je een echt leuke Naruto-game, dan raad ik je Rise of a Ninja aan. Ninja Council is alleen bedoeld voor de extreem verstokte fans die hun dagen slijten met het kijken van de anime, het lezen van de manga en zelfbevrediging terwijl ze dromen over de riante voorgevel van Tsunade. Driewerf bah!

Tip de redactie