Review: Spider-Man: Friend or Foe (X360)

Spider-Man hangt in mijn associatienetwerk tussen termen als spinnenweb, Hollywood-kaskraker, Tobey McGuire, Marvel en vooral epische vrijheid. Als de nieuwe Spider-Man game Spider-Man: Friend or Foe iets niet biedt, is het wel vrijheid. In gigantische gangenstelsels moet je in de vooraf bepaalde ruimtes je van A naar B slaan. De twist zou moeten zitten in het spelen van de vijanden van Spider-Man, maar eerlijk gezegd blijft de spinnenman toch de koning van de game.
Spider-Man hangt in mijn associatienetwerk tussen termen als spinnenweb, Hollywood-kaskraker, Tobey McGuire, Marvel en vooral epische vrijheid. Als de nieuwe Spider-Man game Spider-Man: Friend or Foe iets niet biedt, is het wel vrijheid. In gigantische gangenstelsels moet je in de vooraf bepaalde ruimtes je van A naar B slaan. De twist zou moeten zitten in het spelen van de vijanden van Spider-Man, maar eerlijk gezegd blijft de spinnenman toch de koning van de game.

Spider-Man: Friend or Foe is een beat ‘em up in cartooneske stijl. Je speelt niet alleen met Spider-Man, maar ook met de voormalige vijanden van de spinnenman. Het verhaal gaat dat er een meteoriet op de aarde gevallen is en dat bepaalde brokstukken een soort radioactieve straling hebben die menselijke geesten kan controleren. Zo ook de vijanden van Spider-Man. Door op jacht te gaan naar de vijanden, en ze te verlossen van hun buitenaardse heerser, voeg je nieuwe ‘vrienden’ toe aan je speelarsenaal. Je bepaalt namelijk zelf met wie je naast Spider-Man speelt in de levels.


Op papier klinkt dit vrij aardig en het gegeven dat de game volledig in coöperatieve modus te spelen is voegt hier nog wat papierwaarde aan toe. Het punt is echter dat de mede-slechteriken een minder breed assortiment aan bewegingen en mogelijkheden tot hun beschikking hebben en dat Spidey zelf simpelweg veel toffer is om mee te spelen. Ook werkt de coöperatieve stijl niet altijd even goed. Zo kun je bijvoorbeeld je medespeler ‘meeduwen’ als jij verder wilt in de wereld. De statische camera heeft namelijk slechts een beperkte reikwijdte en kan de personages niet oneindig klein maken. Sowieso voelt de camera soms wat raar aan, met name als je van de ene naar de andere ruimte wandelt en opeens een volledig ander camerastandpunt voor je kiezen krijgt. Ja, dan wil je nog wel eens de verkeerde kant oplopen.


De game kent echter wel een leuk upgradesysteem. In het hoofdkwartier van de organisatie waar je voor werkt kun je de verschillende personages die je reeds hebt vrijgespeeld opwaarderen. De valuta die je hiervoor gebruikt zijn een soort gele blobjes die je overal in de speelwereld terug vindt. Je verkrijgt ze door vijanden te verslaan, maar ook door alle tonnen omver te rammen. In de levels betekent dit dat je na het verslaan van de vijanden continu bezig bent de objecten aan gort te slaan voor extra blobjes, niet echt de meest uitdagende uitwerking.

Maar goed, terug naar het opwaardeersysteem. Je kunt de personages op twee facetten opwaarderen. Allereerst kun je bewegingen kopen, verdeeld over de verschillende mogelijkheden van het personage. Zo kan Spider-Man zijn webslingervaardigheden verbeteren, bijvoorbeeld door het toevoegen van ontplofbare projectielen aan zijn web. Vervolgens kun je ook nog standaardzaken als je health en de schade die je aanricht met het uitdelen van klappen verbeteren. Het systeem is aardig opgezet en geeft je enigszins een gevoel van progressie. Tijdens het spelen van de missies blijkt echter dat de upgrades absoluut niet noodzakelijk zijn om verder te komen. Spider-Man: Friend or Foe is namelijk een super simpele game, waar je in een uurtje of zes doorheen rost. Een instelbare moeilijkheidsgraad blijft uit, waardoor hardcore gamers de titel beter links kunnen laten liggen.


Het grootste nadeel van Spider-Man: Friend or Foe is de algehele gameplayopzet. Feitelijk kom je steeds een bepaalde ruimte binnen, krijg je een mini-tussenfilmpje waarin je vijanden geïntroduceerd worden, versla je alle tegenstanders, gaat er een deur open of verschijnt er een brug en mag je weer verder. Om vervolgens in de volgende sequentie precies hetzelfde te doen. En daarna weer, en weer. Je voelt je gameplaytechnisch terug gedreven naar een flink aantal jaar geleden. De game kent tevens nul komma nul puzzelelement, of je moet het gaan staan op een platform puzzelen noemen, en dat is jammer.

De actie zelf en de tegenstanders waar je tegen vecht zijn aardig, maar ook niet veel meer dan dat. Je hebt een basisaantal bewegingen tot je beschikking, zoals het uitdelen van klappen en het oppakken van objecten en kunt dit combineren door knoppen langer in te houden, dit in de lucht te doen of combinaties met andere knoppen te zoeken. Het is allemaal leuk, maar nooit enerverend of vernieuwend. Daarbij komt dat de upgrades, hoewel zoals gezegd niet van belang om echt verder te komen, het geheel grafisch wel redelijk fris houden.


Spider-Man: Friend or Foe is kortweg een titel die slechts aan weinig mensen echt besteed is. De game maakt een aantal cruciale fouten op gameplaytechnisch gebied, valt al snel in herhaling en is oer en oersimpel. Daarentegen is het wel tof om met een groot deel van de personages uit de Spider-Man-films en strips te kunnen spelen, zeker in de coöperatieve modus. Waarom deze modes echter niet online te spelen is, is daarentegen weer een goede vraag en wellicht zelfs tekenend voor deze Spider-Man-game.
Tip de redactie