Review: Drawn to Life

Hoe vaak kom je geen game tegen, waarbij het hoofdpersonage zo ongeïnspireerd overkomt dat je er dolgraag zelf een knalpaarse snor op zou willen tekenen? Of waarbij je wéér in een magazijn vol containers en kratten komt? Met alwéér een lopende band? Voor wie daar eindelijk eens wat aan wil doen, komt THQ met Drawn to Life, een spel waarin je een groot aantal objecten zelf mag tekenen, waaronder zelfs het hoofdpersonage. Een spel met invloeden van je favoriete voetbalclub, een spel vol levensgrote sinaasappels of een naakte vrouw met hele grote borsten? Wat jij wil. En het hóeft niet eens pervers te zijn.

Hoe vaak kom je geen game tegen, waarbij het hoofdpersonage zo ongeïnspireerd overkomt dat je er dolgraag zelf een knalpaarse snor op zou willen tekenen? Of waarbij je wéér in een magazijn vol containers en kratten komt? Met alwéér een lopende band? Voor wie daar eindelijk eens wat aan wil doen, komt THQ met Drawn to Life, een spel waarin je een groot aantal objecten zelf mag tekenen, waaronder zelfs het hoofdpersonage. Een spel met invloeden van je favoriete voetbalclub, een spel vol levensgrote sinaasappels of een naakte vrouw met hele grote borsten? Wat jij wil. En het hóeft niet eens pervers te zijn.

Want eigenlijk mikt Drawn to Life vooral op de jonge doelgroep, die met de stylus creatief in de weer kan om hun favoriete tekenfilmpersonages, gewoon ‘leuke poppetjes’ of frivole kleurtjes in het spel te verwerken. Over de animaties hoef je niet druk te maken, het spel zit zo ingenieus in elkaar dat het er zelf voor zorgt dat alles min of meer naar behoren beweegt. Naast het tekenen van je held, zul je onder andere trampolines, wolken, tandwielen, dwarrelende bladeren en bewegende platformen uit je stylus mogen toveren. Ook zijn er een aantal objecten, zoals een sneeuwscooter, een raket en een slee, die je weliswaar niet zelf mag tekenen, maar wel naar eigen inzicht in mag kleuren.

Buiten het tekenen om is Drawn to Life eigenlijk een behoorlijk recht-toe-recht-aan platformgame waarin je over ravijnen moet springen en tegenstanders moet verslaan met je wapens of door op hun hoofd te springen. Je moet muntjes verzamelen tot je een ons weegt en in elk deel van het spel een Raposa (schattig wezentje) bevrijden, een verscheurde pagina bij elkaar rapen en schaduwen met je stylus weg wrijven. Die verplichte dingen zitten er vooral in verwerkt om ervoor te zorgen dat je niet door de levels heen rent, maar alle uithoeken goed doorzoekt zodat je in ieder geval op het einde niet helemaal terug moet naar het begin.

Drawn to Life kan zich niet meten met de groten in het platformgenre zoals New Super Mario Bros. en zelfs mindere goden als Kirby: Mouse Attack steken qua leveldesign, originaliteit en uitdaging stukken beter in elkaar. De omgevingen in Drawn to Life zijn weliswaar leuk vormgegeven, maar uitermate repetitief qua opbouw. Ook de besturing van Drawn to Life is niet bijzonder goed uitgekiend. Het is lastig te zeggen wat er precies aan mankeert, maar de besturing lijkt meer op die uit downloadbare freewarespelletjes, dan die van de concurrenten op de DS. Je springt relatief hoog, schuift behoorlijk ver door wanneer je de besturing los laat en de stomp-beweging werkt maar af en toe naar behoren.

Tussen de platformgedeeltes door verandert het spel van speelstijl in iets wat je in de verste verte als ‘RPG’ zou kunnen bestempelen. Je loopt dan door het dorpje van de Raposa (dat je geheel in de geest van het spel zelf een naam mag geven) en krijgt meer inzicht in het achtergrondverhaal door met de verschillende personages te praten. Helaas komt dit RPG-gedeelte vooral neer dan het praten met een waslijst aan personages in een vaste volgorde, waarna het laatste personage je dal doorverwijzen naar de poort waarmee je weer een platformleveltje kunt spelen. Het RPG-gedeelte voelt heel plichtmatig en lijkt vooral het spel nodeloos op te rekken. Je moet persé een aantal handelingen af werken, dan pas mag je weer verder spelen. Alleen de ontwikkelingen binnen het verhaal zouden dit RPG-gedeelte nog enigszins kunnen rechtvaardigen. Helaas is dit verhaal niet enerverend genoeg om er zoveel tijd in te moeten investeren.

Drawn to Life is vooral een erg matige game met één leuke gimmick. Zonder het tekenen zou het spel zondermeer een onvoldoende toegekend krijgen. Het tekenen zorgt er echter voor dat het spel een zekere sympathie heeft. Het is best leuk om te zien hoe bepaalde dingen die je zelf getekend hebt, vervolgens in het spel tot leven komen. Helaas voelt het tekenen toch niet aan als een intergraal onderdeel van het spel. Want wat je ook tekent, het spel zal er niet anders door verlopen. Getekende objecten in het spel zullen altijd hetzelfde gedrag vertonen. Zelfs wanneer je helemaal niets tekent, werkt een trampoline uitstekend. Had men meer gekeken naar mogelijkheden om je tekeningen ook daadwerkelijk van invloed te laten zijn op de gameplay, dan had Drawn to Life zich veel meer van de standaard platformgames weten te onderscheiden.

In zijn huidige vorm is Drawn to Life vooral leuk voor de allerjongsten, die toch even het gevoel krijgen dat ze zélf een spelletje gemaakt hebben. Maar helaas heeft THQ niet echt rekening gehouden met de jonge doelgroep van het spel. Drawn to Life is namelijk volledig in het Engels en zonder voldoende kennis van deze taal, is het spel nauwelijks te spelen. In het RPG gedeelte weet je totaal niet wat je moet doen als je geen Engels kunt, omdat je continu in de gesprekjes van hot naar her wordt verwezen. Het enige wat je dan nog te doen staat, is met alles en iedereen praten in de hoop dat je ooit de poort in mag. Ook het tekenen is lastig als je niet weet wat je precies wordt geacht te tekenen. Voor de oudere gamers is het Engels natuurlijk geen probleem, maar voor hen is het spel te simpel en biedt het te weinig kwaliteit.

Tip de redactie