Review: Conan (PS3)

Conan kwam, zag en overwon. Zo ging dat in de verhalen, die vanaf 1932 door Robert E. Howard neergepend zijn en waarbij Conan the Barbarian zich van een woesteling naar een koning opwerkte. En zo gaat dat met de game die misschien wel één van de grootste verrassingen van dit jaar is. Vergeet het gelul over God of War-jatwerk: dit is Conan!

Afgehakte ledematen...


Conan kwam, zag en overwon. Zo ging dat in de verhalen, die vanaf 1932 door Robert E. Howard neergepend zijn en waarbij Conan the Barbarian zich van een woesteling naar een koning opwerkte. En zo gaat dat met de game die misschien wel één van de grootste verrassingen van dit jaar is. Vergeet het gelul over God of War-jatwerk: dit is Conan!

Conan is een third-person action-adventure game, wat eigenlijk inhoudt dat je 90% van de tijd aan het hakken bent en voor de rest rotsblokken verplaatst, rondspringt via richeltjes en power-ups opzoekt. Op het eerste gezicht lijkt de game extreem veel op God of War, soms zelf tot het lachwekkende aan toe. In een genre waarin God of War, Ninja Gaiden en Devil May Cry keer op keer een extreem hoge standaard zetten, is het moeilijk om hier als nieuwkomer uit te springen. Maar als je simpelweg pure kwaliteit biedt, dan maak je wel een kansje. En dat is precies wat Conan doet.

De speler heeft Conan the Barbarian, ook wel Conan the Cimmerian, onder de knoppen. Het gehele spel speelt zich af in de fictieve wereld van Hyboria, qua tijdspanne ergens tussen de val van Atlantis en de opkomst van het Perzische Rijk. De verhaallijn is niet rechtstreeks één van de door Robert E. Howard beschrevene, maar is geschreven door de scriptschrijver die ook Gears of War en BioShock heeft gedaan. Het speelt zich af voordat Conan koning wordt. Zijn doel is om de magiër Graven uit te schakelen, die door zijn eigen lust naar bezittingen ontsnapt is uit zijn magische gevangenis. Gedurende het verhaal vind je de bepantsering van Conan, zoals zijn armband en zijn helm, terug die je bent verloren in je ontmoeting met Graven. Ook komt er nog een dame, Arkana, in het verhaal voor. Alles wordt verteld als een flashback door een oudere vrouw. Het verhaal is niet heel bijzonder en nooit meeslepend, maar het wordt op een leuke manier verteld en het voegt enig perspectief toe aan je hakwerk.

Qua gameplay is Conan een speciaal geval. De ene helft van de gameplay is puur jatwerk en de andere helft behelst een innovatief en extreem goed werkend vechtsysteem. Het jatwerk bestaat uit de vier knoppen (kruisje, vierkantje, driehoekje, rondje op de PlayStation 3) die precies hetzelfde doen als in God of War. En er zijn drie soorten runen (de orbs in God of War): rode, groene en blauwe die je respectievelijk levenspunten, upgrade-punten en magie geven. Verder zijn er quick-time events, die worden toegepast bij eindbazen en om bijvoorbeeld deuren open te maken. En de aanwezige eindbazen deden soms wel een beetje denken aan die uit andere games.

Maar genoeg gezeken, want misschien krijg je de indruk dat Conan nu niets meer is dan een samenvoeging van gestolen ideeën. De game introduceert namelijk een tamelijk innovatief vechtsysteem dat ook nog eens uitmuntend werkt. Je kunt met zwaard en schild, twee zwaarden (dual-wielden) of met een tweehandig zwaard vechten. Deze wapens kun je gewoon van het slagveld pakken of uit wapenrekken halen, dus je kunt bijna altijd van vechtstijl wisselen. Elk van deze wapensets heeft een breed scala aan unieke combinaties. In totaal staan er meer dan honderd moves tot je beschikking. Nieuwe combinaties leer je door rode runen uit te geven, welke je verdient door vijanden te doden, kisten te vinden en, jawel, topless vrouwen te bevrijden.

Het leuke van dit systeem is dat je beloond wordt wanneer je nieuwe combinaties gebruikt. Je krijgt extra rode runen wanneer je een move meester maakt: wanneer je combinaties succesvol gebruikt, wordt dit bijgehouden en op een gegeven moment krijg je het bericht dat je een move hebt gemastered. Bovendien geven sommige combo’s je een beloning, in de vorm van bijvoorbeeld health of magie, als je ze in gemasterde vorm gebruikt. Hierdoor wil je je zoveel mogelijk combo’s meester maken, omdat je er iets voor terug verdient én omdat je dan nog sneller weer nieuwe combo’s kunt kopen.

Bovendien zul je alle gevechtsmanoeuvres echt nodig hebben in het spel. Button bashen heeft gewoon geen zin als je vijand blokt of een tegenaanval uitvoert. Bovendien zijn er vaak specifieke moves geschikt tegen specifieke vijanden. De wat lichtere vijanden kunnen gegrepen worden of met een aantal kleine aanvallen verrot worden gemept. De grotere vijanden hebben langere en sterkere combo’s nodig en vereisen meer ontwijkwerk (met je rechterpookje duik je weg). En vijanden met schild hebben een combinatie nodig waarbij je het schild kapot slaat of afpakt.

Hierbij helpt het dat de besturing enorm soepel in elkaar zit. De besturing is super responsief en als je mid-combo wilt wegduiken of blokken, dan zal dit meteen gebeuren. Het lijken kleine of voor de hand liggende dingen, maar juist hierdoor worden de goede van de minder goede games onderscheiden. Bovendien kun je combo’s verdelen over meerdere vijanden, zodat je bijvoorbeeld de eerste klap van een combinatie op vijand één landt en de tweede klap op vijand twee. Ook kun je je combo voortzetten nadat je een keer bent weggerold.

Tijdens het vechten kun je soms tevens gebruik maken van toortsen, om bijvoorbeeld hutjes in de fik te steken waar vijanden uitkomen, maar ook om vijand zelf te verfikken. Verder heb je nog rotsblokken of grote kisten die je tegen een vijand aan kunt gooien. Een ander enorm coole eigenschap van het vechtsysteem zijn de zogenaamde parry kills: als je precies op de blok-knop drukt op het moment dat je wordt aangevallen, dan verschijnt er een willekeurige knop in beeld. Druk deze knop in en je initieert een waanzinnige, extreem brute counteraanval die de vijand in één keer doodmaakt.

...en topless vrouwen

Misschien wel de meest aansprekende eigenschap van Conan is het geweld. Alle ledematen kunnen eraf en lichamen kunnen zelfs door midden gehakt worden, zowel horizontaal als verticaal. Dit gaat gepaard met tientallen liters bloed, wat uit alle plekken spuit waar je net iets hebt afgehakt. Eén van de parry kills laat Conan als een gek inhakken op een vijand, waarbij hij alle ledematen en het hoofd afhakt en de romp die over is wegschopt. Bij een andere parry kill slaat Conan het lichaam van zijn vijand de lucht in en hakt het mid-air doormidden. Het is allemaal extreem bloedig, en dan hebben we het nog niet eens over losgeslagen ribbenkasten of uitgerukte harten gehad. Maar het voegt ontegenzeggelijk iets toe aan de game. Alles voelt gewoon veel geloofwaardiger, en ook cooler, wanneer je vijanden eens écht een lesje kunt leren.

Overigens stimuleert de game het ook om je bloedlust de vrije loop te laten gaan. Bij een aaneenrijging van succesvolle combinaties zonder geraakt te worden zullen je zwaarden de zang der dood gaan zingen, waardoor ze rood opgloeien en nog krachtiger worden. Hierbij moet je dus van het ene groepje naar het andere groepje vijanden rennen en genadeloos doorhakken om de zang der dood te krijgen. In weinig andere games word je zó gedreven om door en door en door te hakken op de vijanden. De zang der dood kun je overigens in een tweede speelsessie permanent activeren en ook kun je dan al de cheat gebruiken om al je moves vanaf het begin gemastered te hebben. Deze twee, en andere, bonussen zijn handig als je een gooi wilt doen naar de hoogste positie op de online leaderboards. Want alles wordt bijgehouden, van het aantal afgehakte ledematen tot de tijd die je erover doet.

Grafisch gezien ziet de game er op veel momenten erg goed uit. Met name de gevechten zelf ogen fenomenaal. De verschillende combo’s zijn, ook visueel, zeer goed van elkaar te onderscheiden en een aantal moves is door de weergaloze weergave memorabel te noemen. Het bloed dat overal uit spuit en de bewegingen van Conan ogen spectaculair, waardoor de game dat extra beetje voldoening geeft. De omgevingen, die best wel divers zijn, ogen ook goed en een aantal eindbaasgevechten is erf tof. Op het grafische vlak overtuigt Conan niet in alle facetten. Sommige dingen zien er een beetje onaf en ongepolijst uit, zoals de karaktermodellen als je ze van iets dichterbij ziet. Desalniettemin ziet de game er over het algemeen zeer goed uit en de framerate is te allen tijde stabiel.

Op het audiovlak is het ook niets dan lof voor Conan. De soundtrack is eigenlijk altijd goed en past precies bij de uiteenlopende levels. Van heroïsch tot sinister: het is er allemaal. De voice-acting (Conan wordt ten gehore gebracht door Ron Perlman) is meestal in orde, hoewel het op sommige momenten een beetje cheesy en clichématig klinkt. In de gevechten zelf zorgt de audio voor een goede ondersteuning, waarbij met name het geluid van afgehakte ledematen en de agressieve kreten van Conan noemenswaardig zijn.

Twee essentiële dingen voor een dergelijke actiegame zijn de moeilijkheidsgraad en de speelduur. Op normal is de game goed te doen, maar toch uitdagend genoeg. Maar er zijn ook nog de hard- en King-moeilijkheidsgraad, welke een stuk meer uitdaging moeten bieden. Met name deze King-moeilijkheidsgraad moet een Ninja Gaiden-achtige ervaring bieden. In combinatie met het goede vechtsysteem is het een uitdaging die fanatiekelingen maar al te graag aan willen gaan. Deze moeilijkheidsgraad ontgrendel je trouwens pas als je de game eerst op hard uitspeelt. Dit uitspelen zal je zo’n tien uur kosten op de gewone moeilijkheidsgraad. Een mooie lengte voor zo’n game en bovendien kun je daarna nog een hogere uitdaging aangaan, een betere positie op de wereldranglijst behalen of de game met cheats opnieuw spelen. Conan is, door het vechtsysteem, een game waarbij je dit ook zeker eens zou willen doen.

Conan had trouwens wel een paar dingetjes beter kunnen doen. Zo lijkt de game op sommige punten een beetje onafgewerkt te zijn. Het moment waarbij je met een grote ballista schepen moet vernietigen, zag er niet gepolijst uit. Dit ongepolijste komt ook terug in sommige aspecten van de graphics en (het soms ontbreken van) het geluid. Verder ontbreekt af en toe uitleg, zoals over het gebruik van je magie. Het zijn allemaal geen grote dingen, maar als de game een maandje langer gaar mocht koken dan hadden dergelijke zaken opgeschoond kunnen worden.

Verder had de game nog wel iets intelligentere puzzels gehad mogen hebben. Nu moet je af en toe van richeltje naar richeltje springen of wat blokken omgooien. Het is helemaal niet onaangenaam om te doen, maar het voelt een beetje ‘been there, done that’ en het is geen toonbeeld van creativiteit. Hierdoor voelen de levels soms ietwat monotoon en ongeïnspireerd aan. Dit is wederom geen verschrikkelijk minpunt, maar het toont aan dat Conan toch nog ietsje beter had gekund.

Maar niet veel beter. Want in bijna alle opzichten is de game zeer geslaagd. Het vechtsysteem werkt enorm goed en het resultaat van je gehak ziet er extreem bruut uit. In een game waar het overgrote merendeel uit vechten bestaat, is het van levensbelang dat dit vechten ook daadwerkelijk goed is uitgewerkt. Bij Conan is dit meer dan het geval.

Tip de redactie