Short Term 12- Destin Cretton

Prachtig Amerikaans indie-drama over een opvanghuis voor probleemjongeren.

Wanneer een nieuwe hulpverlener zo onhandig is te zeggen dat hij graag met 'achterstandsjongeren' werkt, reageren die woedend. "Hoezo, man?!"

Welkom in Short Term 12, een Amerikaans opvanghuis voor jongeren die zijn weggelopen, met justitie in aanraking kwamen, werden mishandeld of in psychische nood verkeren.

Short Term 12 van regisseur Destin Cretton is een erg geslaagd portret van het opvanghuis, van de tijdelijke bewoners en vooral van verzorgster Grace (knappe rol van Brie Larson). Grace is ergens in de twintig, ontzettend betrokken en nog nauwelijks over haar problemen heen.

Herinneringen en pijn 

Grace en haar vriend Mason (John Callagher Jr.) zijn geen surrogaatouders en ook geen therapeuten. Hun enige taak is de jongeren een veilige plek te bieden. Er zijn regels: geen drugs, geen gevloek, geen scherpe voorwerpen en de deur van de kamer moet altijd openstaan. Ze willen geen automutilatie of zelfmoordpoging.

Bekijk trailer:

En soms nemen de jongeren hen dan voorzichtig in vertrouwen. Grace en Mason veroordelen niet. Ze steunen. De komst van Jayden (Kaitlyn Dever), een intelligent tienermeisje dat zich woedend van iedereen afsluit en zichzelf in de armen snijdt, haalt bij Grace echter onverwerkte herinneringen en pijn naar boven.

Verhalen 

Short Term 12 begint met een hilarisch en smerig verhaal van Mason over een weggelopen jongen, een buik vol taco's en zijn allergrootste afgang ooit. Mason sluit de film ook weer af, maar de geschiedenis van Marcus en een zekere Liza Green is vooral een verhaal van hoop.

Daartussen zit de realiteit van alledag. Cretton schetst die heel eenvoudig door ons samen met Grace de kamers te laten controleren. De één heeft ergens een schaar verstopt of wat wiet. Bij de ander vindt ze een dagboek vol angstige, inktzwarte tekeningen. Dit zijn jongeren die afschuwelijke dingen hebben meegemaakt.

De octopus en de haai 

Cretton vertelt het zonder in melodrama, vals sentiment of geitenwollensokkenpraat te vervallen. Met beelden die je nog niet kende en je daarom raken: Marcus' rap, het verhaal van de octopus die vrienden wilde zijn met de haai, de ware reden waarom Marcus zijn haar wil afscheren…

Nog knapper is, dat de film behalve een situatieschets, ook een persoonlijk verhaal is over Grace en haar worsteling met haar eigen verleden en toekomst. De grens tussen hulpverleenster en 'risicojongere' verdwijnt, vooral in het kostelijke 'therapeutische' hoogtepunt. Het kost een paar autoruiten, maar je voelt hun bevrijding tot achter in de bioscoopzaal.

Te zien in 11 zalen

Lees meer over:
Tip de redactie