Catch .44 - Aaron Harvey

Een kletsgrage combi van Pulp Fiction en Death Proof, met een snuifje Tarantino.

Het bovenstaande is natuurlijk ironisch bedoeld. Quentin Tarantino, ook niet vies van het citeren uit andermans werk, is een meester van die stijlvorm. Aan Catch .44, de tweede speelfilm van Aaron Harvey, ontbreekt echter iedere ironie of originaliteit.

Tes (Malin Akerman), Kara (Nikki Reed) en Dawn (Deborah Ann Woll) zitten in een bar-restaurant. Ze discussiëren over de noodzaak van compromissen in het leven en over doen alsof. Dan springen ze opeens op met getrokken pistolen. Tes krijst: "Allright. I'm not even gonna say it, 'cause you all know what this is!"

En óf we dat weten: dit is een kopie van de overvalscène in Pulp Fiction - maar dan zonder het verrassingselement. De meiden doen allerlei criminele klusjes voor de mysterieuze Bill - pardon - Mel (Bruce Willis). Ter introductie verschijnt steeds hun naam groot in beeld met krassen en brandvlekken op de film, in Grindhouse-stijl.

Catch.44 keert steeds terug naar dat ene moment waarop een simpele overval ontaardt in een enorme schietpartij. Flashbacks vertellen waarom. Laten we het er maar op houden dat 'teveel vuurwater en teveel vredespijp' en de psychopathische Ronny (Forest Whitaker) de boel in het honderd doen lopen.

Bekijk de trailer:

Pecannootjes

Zelfs de knipoog naar Willis' muziekcarrière is niet bijster verrassend. Bruce heeft slechts een paar scènes en acteert alsof hij zijn eerste verkleedkist heeft gevonden. Brad Dourif heeft er maar twee. Whitaker krijgt wél uitgebreid de tijd om te bewijzen dat hij aan zijn Cubaanse accent heeft gewerkt.

Want gepraat wordt er voortdurend in Catch .44. Dawn vertelt een stokoude seksgrap over nonnen, er wordt gediscussieerd over voetbal en baseball en Willis bekent zijn liefde voor pecannootjes; maar geen enkele dialoog is boeiend of geestig geschreven. In de finale, nóg een parabel, blijven ze maar dooremmeren.

'Out of stories'

Vergelijk dat met de verrukkelijke dialoog over voetmassage in Pulp Fiction. Fanboy Tarantino beleed weliswaar ook zijn enthousiasme voor de western, de oorlogsfilm, de martial arts film, de film noir of de heistfilm, maar zette die genres óók op de kop. Zo was Django Unchained zowel een spaghettiwestern, als een film over slavernij.

Catch .44 is echter precies wat het lijkt: een kloon. Talloze shots in de film zijn vrijwel letterlijk aan Tarantino of Martin Scorsese ontleend. Het verhaal is opgetrokken uit aloude clichés. "I'm all out of stories," heet het op het einde. "Sorry cowboy." Het lijkt erop dat Harvey om te beginnen al geen eigen verhaal te vertellen had.

Te zien in 8 zalen

Lees meer over:
Tip de redactie