Dans la Maison – François Ozon

Zedenschets waarin een onderwijzer en zijn vrouw gefascineerd raken door de voyeuristische opstellen van een middelbare scholier.

De productieve Franse regisseur François Ozon (Swimming Pool, Potiche) brak in 1998 door met Sitcom, een satirische en voyeuristische kijk op het hypocriete leventje van de hogere klassen.

Met Dans la Maison keert hij terug naar dat thema. En opnieuw viert voyeurisme en hypocrisie hoogtij.

Opstel

Centrale personages in Dans la Maison zijn de leraar Germain (Fabrice Luchini, altijd goed als tikje arrogante burgerman) en zijn vrouw, de galeriehoudster Jeanne (Kristin Scott Thomas, ook prima op haar plek).

Hij geeft Frans op een middelbare school waar het niveau van de opstellen abominabel is. Eén opstel steekt er echter met kop en schouders bovenuit: dat van de stille Claude Garcia (Ernst Umhauer).

Ironie

Claude beschrijft met flinke ironie een bezoek aan een klasgenoot die hij helpt met wiskunde. De moeder die zich verveelt, de vader die populair doet – iedereen krijgt er subtiel van langs van Claude, die zelf thuis alleen een invalide vader heeft. Leraar Germain is onder de indruk van de schrijfstijl, maar zijn vrouw vindt de jongen arrogant.

Germain gaat de jongen bijlessen geven, zodat de jongen blijft schrijven, en de leraar en zijn vrouw mee kunnen genieten van het inkijkje in het gezin. Claude lijkt dat te beseffen, want hij eindigt elk opstel pesterig met ‘wordt vervolgd’.

Steeds meer worden Germain en zijn vrouw meegezogen in de wijze waarop Claude het andere gezin infiltreert, als een soort stalker.

Sekspoppen

Dans la Maison is subtiel en toch venijnig. Ozon bouwt zorgvuldig op hoe de arrogante galeriehoudster Jeanne gefascineerd raakt door de soap die de leerling van haar man opdist. Dat ze in haar galerie de meest platte ‘kunst’ exposeert – sekspoppen met de hoofden van dictators – maakt haar hautaine houding helemaal geestig.

Ozon zuigt de kijker ook mee in die soap: waar gaat het verhaal heen? Wat wil Claude? En hoeveel van wat hij schrijft is fictie en wat is waar gebeurd? Maar uiteindelijk begeeft Ozon zich teveel op bekend terrein. De conclusie dat de midden- en hogere klassen voyeuristisch en hypocriet zijn is banaal en had hij zelf al eens getrokken, in Sitcom.

In 23 zalen

Lees meer over:
Tip de redactie