Starbuck – Ken Scott
Canadese feelgoodmovie over een loser die als voormalige spermadonor ineens tientallen kinderen blijkt te hebben.
Bekijk video Voor een feelgoodmovie begint Starbuck nogal recht voor zijn raap: een man, die wij zullen leren kennen als David, neemt in het hokje bij de spermabank plaats met een potje en een stapeltje pornoblaadjes.
Waarna hij plichtmatig begint te rukken, want daar komt hij nu eenmaal voor. Zijn we in de zoveelste platvloerse Amerikaanse komedie beland die inspeelt op het succes van Knocked Up en soortgenoten?
Kwakje
Niets van dit alles, Starbuck is een Canadese film die – ondanks de Engelse titel – geheel Franstalig is, met een vet Canadees accent. ‘Starbuck’ blijkt de schuilnaam waaronder David in 1988 vele malen zijn kwakje doneerde bij de spermabank, om bij te verdienen.
Zo’n kwart eeuw later zit David nog steeds niet ruim in zijn slappe was.
Vlees en wiet
Hij vervoert vlees voor een slagerij en verzamelt daarmee voornamelijk parkeerbonnen. Voorts heeft David zich in de schulden gestoken en probeert hij wat bij te verdienen door wiet te telen. Zijn vriendin is zwanger van hem, maar ziet in hem geen geschikte vader.
Geen wonder: het lukt David niet eens de shirts voor zijn voetbalclub op tijd af te leveren.
Net als de kijker vreest nog anderhalf uur naar de mislukkingen van deze loser te moeten kijken, neemt het verhaal een originele wending. David krijgt een advocaat op bezoek die hem vertelt dat hij als zaaddonor 533 kinderen heeft verwekt, en dat 142 van hen via een rechtszaal de ware identiteit van ‘Starbuck’ willen leren kennen. Oeps.
David durft pas na een paar dagen een naam te pikken uit het dossier met 142 namen. Als het resultaat niet tegenvalt stimuleert dat de donorvader om de volgende naam eruit te pikken, en zo gaat David zich als een soort morsige versie van Amélie één voor één bemoeien met zijn kinderen, zonder prijs te geven wie hij is.
Sukkel
Starbuck is een geestige komedie die na een weinig veelbelovend begin een originele weg inslaat. Hoofdrolspeler Patrick Huard slaagt erin als aanvankelijk allesbehalve charmante sukkel langzaam de harten van de kijkers te veroveren.
Dat de film eindigt met een vette scheut sentiment nemen we tegen die tijd dan ook graag voor lief.
In 14 zalen
| Beoordeling: |
Startpagina