Café de Flore – Jean-Marc Vallée 
Intrigerend dubbelportret is visueel sterk maar vergt qua geloofwaardigheid veel van de kijker. Met Vanessa Paradis.
De Canadese filmmaker Jean-Marc Vallée maakte in 2005 een sterke indruk met de coming of age-film C.R.A.Z.Y.
Vier jaar later regisseerde hij het kostuumdrama The Young Victoria, met een bijrol voor Michiel Huisman. Met Café de Flore heeft hij nu zijn meest ambitieuze filmproject gemaakt.
Down in Paris
De film is opgebouwd uit twee verhalen, die zich in verschillende tijden afspelen en bovendien op twee verschillende werelddelen. Verhaal één draait rond Jacqueline (Vanessa Paradis), die in het Parijs van de jaren zestig moeder wordt van een jongetje met het syndroom van Down. Vader neemt meteen de kuierlatten, maar moeder heeft liefde genoeg.
Bekijk de trailer van Café de Flore
Het tweede verhaal speelt zich af in hedendaags Montréal, waar het centrale personage Antoine (Kevin Parent) is: een populaire dj die alles heeft wat zijn hartje begeert – twee mooie dochters bij zijn grote liefde, en een sensuele nieuwe vriendin. Hij is de man die alles heeft om gelukkig te zijn - in tegenstelling tot het mongooltje uit Parijs.
De beide verhalen ontrollen zich via flashbacks en flash forwards, met veel associatieve beelden en welgekozen muziek van Sigur Ros, The Cure en Pink Floyd.
Die muziek – met name het nummer Café de Flore van Matthew Herbert, eerst in een jaren ’60-versie, later in een lounge-remix – legt ook een link tussen de twee verhalen. Maar is het de enige link? Dat blijft tot vlak voor het einde van de film spannend.
Zweverig
Zonder hier al te veel weg te geven mag gesteld worden dat er met de uiteindelijke ‘onthulling’ veel van de kijker wordt gevergd.
De scepticus zal afhaken, maar wie meegaat in de flink zweverige link tussen de twee verhalen moet zeker ook het begin van de aftiteling uitzitten, omdat daar nog wat aanwijzingen worden weggegeven.
Hysterie
Voor wie niet gelooft in kosmisch toeval valt er veel visueel fraais te genieten. Ook de acteerprestaties zijn prima, al moet je wel tegen een zeker dosis hysterie bestand zijn. Dat geldt ook voor de stijl: Vallée overspoelt de kijker met symboliek en pretenties.
Een pondje minder was de film zeker ten goede gekomen.
| Beoordeling: |
Startpagina