The Deep Blue Sea – Terence Davies

Rachel Weisz in mooi Brits liefdesdrama. ‘Beware of passion, Hester, it always leads to something ugly.’

De fraaie opening van The Deep Blue Sea: de camera stijgt langzaam naar een raam in het naoorlogse Londen. Hester (Rachel Weisz) sluit de gordijnen, gooit een schilling in de gasmeter en wacht tot het gas haar het leven zal benemen. Er wordt nauwelijks gesproken. De prachtige vioolmuziek van Samuel Barber treurt.

Tragedie

Hester is getrouwd met rechter William Collyer (Simon Russell Beale). Hij is een zachtaardige man; ouder dan zij is, zorgzaam, trouw - maar saai. Hij hangt erg aan zijn moeder en die verwoordt perfect wat de Britse moraal is in de jaren vijftig. In plaats van passie, verkiest men ‘a guarded enthousiasm. It’s safer.’

Maar niet Hester, die hopeloos verliefd wordt op Freddie Page (Tom Hiddleston). De jonge RAF-piloot loopt over van de levenslust, het avontuur en de zinnelijkheid. Hester werpt zich in zijn armen. Maar Freddie – hij brengt uren in de kroeg door met zijn maat Jackie – is dan weer niet echt het toonbeeld van betrouwbaarheid.

Hesters zelfmoordpoging aan het begin van de film mislukt en brengt alle pijn en eenzaamheid aan de oppervlakte. Een klassieke tragedie: elk van de drie hoofdrolspelers heeft een onvervuld verlangen en, al willen ze het niet, als ze samen zijn maken ze elkaar kapot.

Strijklicht

The Deep Blue Sea is gebaseerd op een toneelstuk van Terence Rattigan dat voor het eerst op de planken werd gebracht in 1952. Regisseur Terence Davies bewerkte het en maakte er een film van vol elegante camerabewegingen in een decor van donkere kamers, antiek behang, schemerlampen en strijklicht.

Hester staat voor het raam en in de duisternis weerspiegelt alleen haar smartelijke gezicht. Ze rookt een sigaret en de camera volgt hoe de rook opkringelt. Ze denkt aan die eerste ontmoeting met Freddie. Ze glimlacht om die zorgzame William. Ze herinnert zich een moment in de Londense underground, toen de bommen vielen…

‘Sad perhaps’

In dat Londen dat probeert te herstellen van de oorlog, doet de liefde dus zijn allesvernietigende werk. Wanneer de film op het einde bijna helemaal full circel komt, heeft de kijker zich heeft kunnen laven aan de cast, de cinematografie, de muziek en het verrukkelijke taalgebruik van de Britse upper middleclass.

‘Tragedy is too big a word,’ relativeert Hester. ’Sad perhaps, but hardly Sophocles.’ Weer zo’n understatement: The Deep Blue Sea is drama van de beste soort.

In 11 zalen