Jack and Jill – Dennis Dugan

Adam Sandler is Jack. Adam Sandler is Jill. Adam Sandler in een dubbelrol is bijna niet uit houden.

Sommige tweelingen lijken op elkaar; andere helemaal niet. Sommige zijn de beste vrienden; andere lusten elkaar rauw. Reclameman Jack Sadelstein (Sandler) leidt een zeer tevreden leven… zolang hij maar uit de buurt is van zijn tweelingzus Jill (alweer Sandler).

Wanneer Jill naar Los Angeles komt om Thanksgiving te vieren, ontdekken we waarom. Jill is niet alleen zo lelijk als de nacht, ze is ook onhandig, onsmakelijk en ontzettend lawaaiig. Wanneer ze een burrito eet, zijn haar darmen tot achterin de bioscoopzaal te horen. Haar krijsende stem jaagt iedereen in de gordijnen.

Dunkaccino

Jack wil zo snel mogelijk van Jill af, maar heeft geen geluk. Zijn vrouw (Katie Holmes) en kinderen vinden dat hij gemeen doet tegen zijn eenzame tweelingzus. Om het goed te maken moet hij haar dus wel knarsetandend uitnodigen om te blijven tot Hanukkah. Als het aan Jill lag, bleef ze zelfs tot Oud en Nieuw.

Ondertussen heeft Jack ook zorgen op het werk. Zijn grootste klant, Dunkin Donuts, eist dat hij een commercial maakt voor koffie Dunkaccino, met… Al Pacino. Zo voor de handliggend als de woordspeling is, zo moeilijk is het natuurlijk om de beroemde filmster te pakken te krijgen. En dan blijkt Jill opeens een godsgeschenk.


Inderdaad: Pacino heeft zich laten strikken voor een film waarin hij de excentrieke acteur Al Pacino speelt die als een blok valt voor de charmes van een vrouw met handen als kolenschoppen en een stem als een visverkoopster. En Jill is nog hard to get ook: "Ik ben geen wipkip, hoor!"

Stinkscheten

Met dat laatste is ook de primitieve humor in deze film wel samengevat: vieze zweetplekken in bed, gore okselvlekken, meloenen in bustehouders, stinkscheten en Jack en Jill die zichzelf tijdens een bioscoopvoorstelling uitgebreid en simultaan in het kruis krabben. Beuh…

Vooruit: er valt nog wel te glimlachen om Jacks zoontje Gary, die met plakband steeds vreemdere objecten aan zijn lichaam plakt. Voor de rest is geen enkele grap goed getimed, origineel of zelfs ook maar een beetje leuk. En daar moet Jack and Jill het toch van hebben, niet van het voorspelbare verhaaltje.

Inkoppertje

Natuurlijk verzoenen Jack en Jill zich uiteindelijk met elkaar. Je vraagt je af waarom, want de personages zijn niet veranderd. Jill blijft een kijfwijf; Jack een saaie piet. Op wie zou Sandler zelf het meeste lijken? Waarschijnlijk op Jack, een man die routineus cynische opmerkingen maakt en het niet meer kan schelen of er nog iemand lacht.

Alles aan Jack and Jill is gemakzuchtig, dus permitteren wij ons ook maar een inkoppertje. Pacino velt, wanneer hij aan het einde van de film die Dunkaccino-commercial te zien krijgt, meteen ook het oordeel over Jack and Jill: "This must never be seen."

In 61 zalen

Tip de redactie