The Descendants – Alexander Payne

Schitterend drama met een prachtig hulpeloze George Clooney als huisvader. Terechte vijfvoudige Oscarkandidaat.

Na het briljante Sideways (2004), met een veelgeplaagde Paul Giamatti op wijnreis, was het akelig lang wachten op de nieuwe film van Alexander Payne.

Hij maakte wat korte films tussendoor, plus de aardige tv-serie Hung, maar waar bleef dat nieuwe meesterwerk? Het wachten is voorbij, want er is een nieuwe film van Payne én het is wederom een meesterwerk geworden.

Paradijselijk Hawaï

Centraal personage is Matt King, op een briljante wijze door George Clooney (Oscarnominatie) vertolkt. Op het eerste gezicht heeft deze Matt alles mee: hij is een rijke landeigenaar op Hawaï, ziet er goed uit, heeft een sportieve vrouw en twee leuke dochters plus een goed lopende advocatenpraktijk.

<br>

Maar net als de pittoreske wijnstreken uit Sideways blijkt ook het ogenschijnlijk paradijselijke Hawaï geen garantie voor geluk.

Coma

Want Matts vrouw is bij een speedbootongeluk in een coma geraakt, zodat Matt nu voor zijn dochters moet zorgen. Die trekken zich weinig van hem aan en verwijten hem van alles.

Zijn oudste dochter Alexandra (Shailene Woodley, ook al zo goed) duwt pa verder in de shit met de mededeling dat zijn vrouw vreemd ging. En of Matt al niet genoeg aan zijn hoofd heeft staat de verkoop van het familielandgoed op de agenda.

Ironie

In minder bekwame handen zou dit een draak van jewelste op kunnen leveren, maar Payne, die ook meeschreef aan het eveneens voor een Oscar genomineerde script, weet de lach en de traan uitstekend te doseren.

De vrolijke Hawaï-muziek onderstreept nog eens de ironie van deze Trouble in Paradise. En dat Clooney rondloopt in Hawaïhemden die onhandig in zijn kaki-broek zijn gepropt werkt ook al op de lachspieren.

Opgekropt verdriet

Maar Payne maakt het zichzelf en de kijker niet te gemakkelijk door elk drama met een vette knipoog te relativeren, want het doet pijn Clooney als King zo hulpeloos te zien. Hij is voortdurend de pispaal in een film waarin iedereen op de verkeerde persoon kwaad wordt.

.

Zijn schoonvader (prachtrol van Robert Forster) is één en al frustratie en opgekropt verdriet. En zelfs het lachwekkend onbenullige vriendje van Alexandra blijkt een onverwacht serieuze kant te hebben.

Troost

Ook een drama dat geen valse noot aanslaat kan tegen het einde behoorlijk uit de rails lopen, maar dat laat Payne bij The Desecendants niet gebeuren.

De slotscène is – zonder iets weg te geven – een prachtige, dialoogloze ode aan de troostende werking van goede films. Prachtfilms zoals het briljante The Descendants, goed voor 5 Oscarnominaties.

In 44 zalen

Tip de redactie