The Darkest Hour – Chris Gorak

Aliens vallen Moskou aan! Jammer alleen, dat de buitenaardse wezens in The Darkest Hour onzichtbaar zijn. De clichés, de accenten en de op de loerliggende verveling blijken dodelijker.

 Bekijk video

Sean en Ben zijn toevallig in de Russische hoofdstad. De Amerikaanse twintigers proberen in discotheek Zvezda een mislukte zakentransactie te vergeten wanneer de buitenaardse invasie begint.

Samen met landgenoten Natalie en Anne en hun Zweedse concurrent Skyler verbergen ze zich in een kelder. Dat is wel zo veilig, maar jammer voor ons: want daardoor zien we niet hoe de aliens Moskou magnetroniseren.

Wanneer ze vijf dagen later weer tevoorschijn komen, is de stad vrijwel uitgestorven. Dwalend langs beroemde toeristische trekpleisters - het Rode Plein, het GUM warenhuis, de Moskouse metro - zoeken de vijf een veilig heenkomen.

Wolk van bloed en as

Af en toe ontmoeten ze een alien. Het zijn agressieve wezens die zich hullen in een onzichtbaarheidschild en hun slachtoffers in één enkele seconde verdampen in een wolk van bloed en gloeiende as.

Gelukkig krijgen de vijf hulp van enkele Moskovieten. Een Raspoetin-achtige baardmans, bijvoorbeeld, die in vijf dagen tijd (!) een wapen heeft ontwikkeld tegen de aliens of een groep zwaarbewapende vechtersbazen.

Bekijk de trailer

Wanneer wezens van een andere planeet ons aanvallen is dat natuurlijk ernstig; maar om de personages in The Darkest Hour geef je helemaal niets.

Sean en Ben gedragen zich als de archetypische yanks die snel rijk hopen te worden in Rusland en daar niet eens in slagen. Natalie en Anne zijn gillende leeghoofden. De Engelse oneliners van de Russische vechtersbazen zijn nauwelijks te verstaan.

Bekmambetov

Tekenend voor een film als The Darkest Hour is dat niet de acteurs of de regisseur de meeste aandacht trekken, maar producent Timur Bekmambetov. De Rus bewees in 2004 met zijn vampierfilm Night Watch dat Moskou een uitstekende locatie is voor spectaculaire actie en fantasy.

Nadat Bekmambev naar Hollywood verhuisde scoorde hij nog met Wanted, een fijne over-the-top actiefilm met Angelina Jolie. Zijn werk als producent was veel minder overtuigend. Apollo 18 kon vorig jaar de verwachtingen niet waar maken. The Darkest Hour is een nog grotere miskleun.

Magnetronstralen

De Russische locaties zijn nog het beste aan The Darkest Hour, al doet regisseur Chris Gorak weinig opvallends of spannends met de scènes op het Rode Plein of in de GUM. Maar wat kun je ook met onzichtbare aliens? Dat ze mensen verpulveren is een special effect dat je na drie keer wel gezien hebt.

Er gaan personages dood en er komen nieuwe personages bij: het laat je koud. Al zou je een uitzondering kunnen maken voor de Russische vechtersbazen in de tweede helft. Zulke lachwekkende postapocalyptische krijgers hebben we sinds slechte Italiaanse b-films als 1990: The Bronx Warriors niet meer gezien.

Dat hebben die magnetronstralen dan toch maar mooi bewerkstelligd: opgewarmde kliek.

In 71 zalen