Tyrannosaur - Paddy Considine

Acteur Paddy Considine maakt met het indrukwekkende Tyrannosaur een prachtig debuut als regisseur. De film sleepte al twee BIFA-awards weg en was een groot succes tijdens het Sundance Film Festival.

 Bekijk video

Joseph (Peter Mullan) is een verloren mens. ''Best friend is dying of cancer'', mompelt hij dronken. ''Killed my dog. So I’m fucked.''

Josephs vrouw is een paar jaar geleden gestorven. Avond aan avond zit hij in de pub of maakt ruzie met zijn overbuurman. Zijn hond was zijn enige nog resterende metgezel. Nu sloopt hij met een enorme hamer het hondenhok.

Kwaad, gewelddadig en zelfdestructief; toch is er nog iemand die om Joseph geeft. Hannah, de eigenaresse van een liefdadigheidswinkel, bidt voor hem wanneer hij zich huilend achter een kledingrek verbergt. ''He’s in pain, Lord.''

Verlossing

De gelovige Hannah (Olivia Colman) is getrouwd met James (Eddie Marsan). Joseph vraagt haar of ze ook wil bidden voor zijn stervende vriend. Zo ontstaat langzaam een voorzichtige vriendschap.

Maar Joseph is niet de enige die op zoek is naar verlossing. Het voetballende buurjongetje met zijn gewelddadige vader en diens pitpull; James met zijn jaloezie en machteloze glimlach; Hannah die op een dag met een enorm blauw oog verschijnt… Hannah heeft bovendien een geheim.

Paddy Considine, onlangs nog te zien in Submarine, herinneren we ons vooral als de grimmige wreker in Dead Man’s Shoes (2004), waarvan hij deels ook het scenario schreef. In 2007 schreef en regisseerde hij de korte film Dog Altogether. Het was, de cast is vrijwel identiek, een voorstudie van Tyrannosaur.

Bekijk de trailer

Hartverscheurend

De cast is weergaloos. Peter Mullan (The Magdalena Sisters, Boy A, Neds) is hartverscheurend als Joseph. Eddie Marsen (Sherlock Holmes, The Disappearance of Alice Creed) is angstaanjagend. Olivia Colman, hiervoor vooral in komische televisieseries te zien, is een ontdekking.

Considine schildert zijn personages in verschillende grijstinten en dat maakt Tyrannosaur meer dan alleen maar neerslachtig en uitzichtloos. James is niet alleen maar een schoft. Hannah’s is geen heilige. Haar geloof is geen gedweep. Joseph is soms vreselijk gemeen, maar ook in staat tot tederheid. En er is liefde.

Littekens

Considine vat het allemaal in veelzeggende details, mooie dialogen en in die prachtige titel Tyrannosaur. ''I thought it was funny'', zegt Joseph over de bijnaam die hij zijn overleden vrouw gaf. ''I was being a cunt.'' Als je erover nadenkt; die koosnaam is inderdaad gemeen, maar zegt ook veel over hoe zij haar sporen naliet in zijn leven.

Dat is Tyrannosaur vooral. Dit is niet alleen een verhaal over gebroken mensen, maar ook over wat mensen breekt, over wat ze heelt en hoe ze daarna met hun littekens verder leven. Prachtig.

In 12 zalen