Immortals 3D - Tarsem Singh

Tarsem Singh maakte tot nu toe bijzondere en vaak visueel verbluffende films. Met Immortals 3D maakt hij die reputatie niet langer waar.

 Bekijk video

Wie in 2000 The Cell met Jennifer Lopez zag, zal zich de surrealistische scène herinneren waarin een paard in partjes werd gescheiden. Wie zes jaar later The Fall zag, zal zich de schitterende woestijnlandschappen, de bontgekleurde paleizen en kostuums en het onroerende heldinnetje Alexandria nog voor de geest kunnen halen.

Veel films maakte Tarsem Singh niet, maar zijn visuele stijl - groots, kleurrijk, bombastisch en niet zelden een beetje kitsch - kunnen niet anders dan indruk maken. Net een enorme knalroze suikerzoete taart: het is eigenlijk teveel, maar je kunt er niet van afblijven.

De boog van Epirus

Op papier is Immortals 3D een verhaal dat Singh uitstekend past. De film dompelt ons onder in de oude Griekse beschaving waar imposante landschappen, weelderige kostuums, spectaculair mooie vrouwelijke orakels en Zeus, Athena en de andere goden vanaf de berg Olympus voor visueel vuurwerk zorgen.

Het verhaal, dat slechts losjes gebaseerd is op de klassieke Griekse mythologie, gaat over de machtswellustige koning Hyperion (Mickey Rourke) die de Goden omver wil werpen. Zeus zelf (Luke Evans) verkoos de sterveling Theseus (Henry Cavill) om Hyperion te stoppen.

Bekijk de trailer

Theseus krijgt hulp van, onder meer, een monnik, een dief en het orakel Phaedra (Freida Pinto). Hyperion vertrapt heel Griekenland op zoek naar de boog van Epirus. Met dat wapen kan hij de Titanen weer tot leven wekken; de aartsvijanden van de goden die eeuwenlang opgesloten zaten in de onderwereld.

Beter dan de remake van Clash of the Titans is Immortals 3D wel. Decor, special-effects en 3D zien er geloofwaardiger uit. Verder zijn het verhaal én de acteurs helaas inwisselbaar. Cavill, die straks de Superman zal spelen in Man of Steel, mag zich wel eens een persoonlijkheid aanmeten. Alleen Rourke brengt karakter mee.

Lampenkappen

Immortals stelt vooral teleur omdat Singh zoveel minder van zijn visuele flair laat zien. Waar het vroeger de originele camerastandpunten en de bijzondere beeldvondsten waren die ons imponeerden, probeert hij nu indruk te maken met grootste sets en bizarre kostuums.

De finale biedt net zoveel bloedvergieten als 300, maar niet de helft van de spanning. Dat krijg je, als je toch een beetje moet gniffelen om die mysterieus gesluierde dames met rare lampenkappen op hun hoofd en Hyperius en zijn manschappen die uit een slechte fetisjparty lijken te zijn weggelopen.

In 75 zalen