Contagion – Steven Soderbergh
Beklemmend, documentair aandoend drama waarin een pandemie slachtoffers maakt, ook onder de topcast (Matt Damon, Gwyneth Paltrow en vele anderen).
Vogelgriep, SARS, Mexicaanse griep – de virusepidemieën grepen de laatste jaren snel om zich heen, en de bijbehorende massahysterie nog sneller. Mooi materiaal voor een actuele paranoia-thriller in de sfeer van Outbreak (1995), maar Steven Soderbergh pakt het in Contagion toch iets anders aan.
De cast van Oscarwinnaars (Gwyneth Paltrow, Kate Winslet, Matt Damon, Marion Cotillard) wekt nog de indruk dat hier om een traditionele rampenfilm gaat, waarin de grootste namen het het langst volhouden.
Maar Soderbergh pepert de kijker meteen in dat een virus iedereen, dus ook Oscarwinnaars, kan treffen: Paltrows personage valt al na enkele minuten dood neer. Het past bij Soderberghs bijna documentair aandoende aanpak.
Hongkong
Matt Damon, die Paltrows echtgenoot speelt, is nog in de ontkenningsfase wanneer hij in het ziekenhuis naast het levenloze lichaam van zijn vrouw staat. Temeer daar niet duidelijk is waar zijn vrouw aan is overleden – heeft ze iets opgelopen tijdens haar verblijf in Hongkong? En zo ja, door wie is ze besmet – en wie heeft ze nog meer besmet?
Over die vragen buigen onderzoekers over de hele wereld (Winslet, Cotillard, Laurence Fishburne) die er koortsachtig proberen achter te komen of er inderdaad sprake is van een epidemie. Kunnen ze in dat geval snel genoeg een vaccin maken, en dat in enorme hoeveelheden wereldwijd verspreiden? En wanneer moet de bevolking worden ingelicht? Want massahysterie kan soms meer slachtoffers maken dan een virus, stelt Fishburne’s personage terecht.
Bekijk de trailer
Smetvrees
Contagion stelt vragen waar je als bioscoopbezoeker niet al te lang bij stil wil staan, zeker niet als er iemand in je buurt zit te hoesten. Je zou voor minder acute smetvrees krijgen. De opzet van de film, beginnend bij dag 2, geeft meteen aan dat er sprake is van een om zich heen grijpende epidemie, maar hoe deze precies is ontstaan laat Soderbergh pas aan het slot van zijn confronterende film zien.
Soderbergh ontkomt niet aan de clichés van pandemiefilms, zoals de wereldkaart waarop het besmette gebied snel uitdijt, of de bekende scènes van massahysterie (hamsteren en plunderen). Maar met een nerveus bewegende camera en korte scènes doet Contagion zo realistisch aan dat de film onder de huid kruipt, als een virus dat niet weg te wassen is. Oncomfortabel goed dus.
In 48 zalen
| Beoordeling: |
Startpagina