Rise of the Planet of the Apes - Rupert Wyatt

Prequel waarin mensapen opnieuw in opstand komen tegen de mens. De opstand ziet er goed uit, maar de aanloop is te lang.

Het is alweer tien jaar geleden dat Tim Burton met zijn ‘revisiting’ van de Planet of The Apes kwam, een nieuw versie van de klassieker uit 1968.

Het verhaal en de film waren zozo, maar de apen zagen er zeer overtuigend uit, dankzij de verbluffende make up van zevenvoudige Oscarwinnaar Rick Baker.

Motion capture

Tien jaar later is ‘motion capture’ het toverwoord, de techniek die Andy Serkis in staat stelde Gollum te spelen in The Lord of the Rings, én een levensechte gorilla te belichamen in King Kong.

Mo-cap-specialist Serkis werd weer benaderd voor Rise of the Planet of the Apes (RotPotA), en is opnieuw verbluffend als de chimpansee Caesar.

Apenkooien

Voordat Caesar zijn opwachting maakt is er al veel gebeurd in RotPotA. In een flitsende openingsscène zien we hoe apen worden gevangen genomen in de jungle. Vervolgens belanden ze in een lab, waar een medicijn tegen alzheimer op hen wordt getest.

Terwijl wetenschapper Will (James Franco) een succesverhaal afsteekt tegen geldschieters, breekt er een aap uit, die van het steriele lab een apenkooi maakt.

Bekijk interviews met de cast en maker

Het experiment wordt als mislukt beschouwd en de apen worden afgevoerd. Op één na, de baby van de eerder uitgebroken aap. Will neemt de babychimp mee naar huis, waar ook zijn aan alzheimer lijdende vader (John Lithgow) woont.

Dat is vragen om moeilijkheden, zeker wanneer je de slimme kleine aap ook nog Caesar noemt. Zie hem spelen met een klein Vrijheidsbeeld, een leuke hint naar de film 1968.

Acht jaar later?

Na dit snelle begin neemt RotPotA flink gas terug. Niet dat er geen tijd verstrijkt – integendeel: het is in twee grote sprongen ineens acht jaar later, en kleine Caesar is een flinke mensaap.

De andere personages zijn echter niets veranderd, pa heeft nog steeds alzheimer, en zelfs de techniek op het lab van Will lijkt stil te hebben gestaan.

Opstand

Die misser wordt grotendeels goedgemaakt in het laatste half uur, wanneer de langverwachte opstand eindelijk spectaculair uitbreekt.

Dat, én de prachtprestatie van Serkis als chimpansee maken de film de moeite waard; de slappe romance tussen Franco en Frieda Pinto had ons bespaard mogen blijven. Overigens: in de aftiteling heeft het aapje nog een staartje, blijven zitten dus.

In 104 zalen

Tip de redactie