Arrietty - Hiromasa Yonebayashi

Wat blijven we genieten van de sierlijke getekende films van de Japanse animatiestudio Ghibli.

Ghibli is de tekenstudio van Hayao Miyazaki. De zeventigjarige Japanse regisseur mag zich dankzij films als Princess Mononoke en Spirited Away wel de grootvader van de poëtische anime noemen.

Twee jaar geleden konden we ons hart nog ophalen bij zijn kinderavontuur Pony on a Cliff by the Sea.

Arrietty is het debuut van Miyazaki’s protegee Hiromasa Yonebayashi die al sinds 1996 voor hem werkt. De invloed van de oude meester is overduidelijk: Miyazaki koos het verhaal, schreef het scenario, wees Yonebayashi aan als regisseur en ook zijn melancholische toon is onmiskenbaar.

Geen verrassingen

Arrietty is gebaseerd op een oude Engelse kinderboekenserie. ‘The Borrowers’ verscheen in de jaren vijftig van de vorig eeuw van de hand van Mary Norton, en vertelt over het leven van de ‘leners’; piepkleine mensjes die bij ons in huis wonen en af en toe stiekem een beetje suiker of andere spulletjes stelen.

De veertienjarige Arrietty staat op het punt om haar eerste spullen te gaan ‘lenen’. Samen met haar vader waagt ze zich in de Grote Mensenwereld.

Wat voor ons een doodgewone keuken is, is in haar ogen een immense ruimte vol gevaren. En regel nummer 1 is: een lener mag zich nooit – nooit!– laten zien aan de Grote Mensen.

Bekijk de trailer

Maar de piepkleine Arrietty is al gezien. Het jongetje des huizes, de twaalfjarige Sho, is ernstig ziek en probeert, eenzaam als hij is, vriendschap te sluiten met het minimeisje. En er dreigt gevaar, want schoonmaakster Haru vermoedt dat er ‘ongedierte’ in huis is.

Het is een universeel verhaal over vriendschap, en dat is ongetwijfeld waarom de Japanners voor de boeken van Mary Norton kozen, maar veel verrassingen biedt het daarom ook niet. En omdat de personages veel minder humor en pit hebben dan we van Ghibli gewend zijn, willen Arrietty en Sho niet echt ontroeren.

Geur van laurier

De echte emotie moet je als een jeugdherinnering ophalen uit die prachtanimaties en decors. Weemoedig wegdromend bij de regendruppels die de bladeren in de tuin beroeren; de zon die de was doet drogen; de wind die de geur van laurier meevoert… Wanneer Ghibli een kraai, kat of lieveheersbeestje tot leven wekt, gebeurt er iets magisch.

Het verhaal mag dan wat tegenvallen en de mierzoete muziek mag een aanslag zijn op het tandglazuur – alleen voor die adembenemend mooie tekenstijl keer je graag nog eens terug.

In 7 zalen

Lees meer over:
Tip de redactie