Made in Dagenham – Nigel Cole

‘Equal pay or nothing!’ Made in Dagenham doet een beroemd stukje vakbondsstrijd in een Britse Fordfabriek er verdomd gezellig uitzien.

1968. Rita O’Grady (Sally Hawkins) werkt, net als de meeste van haar vriendinnen, in de Ford-fabriek in Dagenham, Engeland. 3100 wagens per dag, zo leren we uit het bedrijvenfilmpje waarmee Made in Dagenham opent.

In het warme naaiatelier, waar ze, zwetend in hun bh’s, autostoelzittingen maken, werken zo’n 187 vrouwen.

Het zijn moderne, goedlachse arbeidersvrouwen die niet op hun mondje gevallen zijn. Mannen wagen zich liever niet in het atelier. Vakbondsman Albert (Bob Hoskins): ‘In de oorlog vocht ik tegen Rommel. Toen was ik minder bang.’ Wanneer de dames ontdekken dat ze minder betaald krijgen dan hun mannelijke collega’s, komen ze in opstand. Rita voorop.

Biba jurkje

Made in Dagenham is gebaseerd op feiten. De drie weken durende staking in 1968 begon met de eis van de arbeidsters bij Ford, maar leidde, na bemoeienis van minister van werkgelegenheid Barbara Castle, uiteindelijk tot rechtvaardiger wetgeving.

De Equal Pay Act kwam in 1970 door het Britse Lagerhuis.

Regisseur Nigel Cole (Calender Girls) maakte een vrolijke, kleurrijke versie van de gebeurtenissen. De collectieve vakbondsstrijd krijgt een gezicht met de moedige en inventieve Rita. Haar gesprekken met Albert en de relatie met haar man Eddie (Daniel Mays) geven haar persoonlijkheid, net als de bijzondere vriendschap die ze opvat met de vrouw van haar tegenstander, de directeur van Ford.

Humoristisch

Made in Dagenham is vlot, goed geacteerd en humoristisch. Het scenario mixt het persoonlijke en het politieke luchtig dooreen. De ontvangst bij minister Barbara Castle (Miranda Richardson) geeft deze staking een wel heel erg sprookjesachtig einde, maar de rol die het rode Biba jurkje speelt dat Rita op de poster draagt, is toch een charmante vondst.

De film ziet er ook mooi uit. De decors, de muziek, de hot pants en de jurkjes: alles doet de jaren zestig herleven. De scènes waarin Rita en haar ‘new suffragettes’ de fabriekspoort blokkeren of het moment waarop ze niet alleen de Ford-directie maar ook de mannelijke vakbondsbureaucraten op hun nummer zet, zijn verrukkelijk.

We want sex…

Fred Blake, de vakbondsman die model stond voor Albert, werd onlangs geïnterviewd in The Independent. 91 is hij nu. De veteranes van ’68 klagen dat Nigel Cole de film te ‘sexy’ heeft gemaakt. Het detail van de bh’s in het naaiatelier is verzonnen. Het halfafgerolde spandoek ‘We want sex…’ is wel historisch correct.

‘We want rights, not privileges’, zegt Rita in de film. Toch roept het idee van stakende vrouwen kennelijk nog steeds de fantasie op van dames die in modieuze jurkjes en lippenstift de strijd aangaan.

In 1968 sprak de Britse pers al van ‘Boudica's in Hairnets’ of ‘Revlon Revolutionaries’. En het werkt, anno 2011, ook zeker in het voordeel van Made in Dagenham.

In 10 zalen

Bekijk de trailer

Get the Flash Playerto see this player.
Lees meer over:
Tip de redactie