Harry Brown – Daniel Barber

Gepensioneerde ex-marinier Michael Caine komt in opstand tegen het tuig dat zijn buurt terroriseert. Begint als Up, eindigt als Gran Torino.

Brave burgers moet je tot het uiterste tergen voor ze de wet overtreden en het recht in eigen hand nemen. Dat is het uitgangspunt in het genre van de vigilante films, zoals eind vorig jaar het ranzige en onwaarschijnlijke Law Abiding Citizen.

Harry Brown is een stuk subtieler, althans: totdat de wraakoefening uit de hand loopt.

Krasse knar

Harry Brown begint als Pixar’s Up, maar dan op zijn Brits dus stukken deprimerender. De altijd uitstekende Michael Caine speelt een krasse knar uit de titel voor wie het leven weinig meer te bieden heeft.

Zijn vrouw ligt dood te gaan in het ziekenhuis, en zijn enige verzetje is een potje schaak spelen in de pub met zijn beste vriend.

Hangjongeren

Harry’s buurt wordt geterroriseerd door opgeschoten jongeren en junkies, maar de oude baas mijdt elk conflict. Als iemand op straat in elkaar wordt geslagen kijkt hij de andere kant op, en als er hangjongeren bij een voetgangerstunneltje staan loopt hij liever een straatje om. Ook al moet hij dan verder lopen naar het ziekenhuis.

Dirty Harry

Door die gedwongen omweg is Harry te laat in het ziekenhuis om afscheid te nemen van stervende vrouw.

Wanneer dan ook nog zijn schaakvriend wordt vermoord in de door hangjongeren geterroriseerde tunnel knapt er iets in de brave Harry: hij wordt Dirty Harry. En de film zelf begint steeds meer op een Britse variant van Gran Torino te lijken.

Drugspand

Harry heeft niets meer te verliezen en neemt het recht in eigen hand. Hij schaft wapens aan in een nachtmerrieachtig drugspand en maakt daar meteen korte metten met het tuig.

Dat hij ooit marinier was komt nu goed van pas, maar het gemak waarmee deze krasse knar met jeugdig boeventuig afrekent stelt de grenzen van de geloofwaardigheid regelmatig op de proef.

Deprimerend realistisch

Voor een wraakfilm is Harry Brown redelijk genuanceerd– de politie blinkt bijvoorbeeld niet uit in onwil, zoals gebruikelijk in dit genre. Helaas raakt die subtiliteit aan het eind wat in de verdringing, maar desondanks is het uitermate deprimerende Harry Brown realistischer dan zijn Amerikaanse tegenhangers in het vigilante-genre.

In 13 zalen

Tip de redactie