The Wolfman – Joe Johnston

Benicio del Toro laat zijn haar groeien in deze bloederige maar verder vlakke versie van het aloude weerwolfverhaal.

Er zijn veel filmversies geweest van het aloude weerwolfverhaal. De meest klassieke is The Wolf Man uit 1941, met Lon Chaney junior; de bekendste moderne variant is Wolf, met Jack Nicholson als gebeten zakenman. En in de Underworld-films lagen vampiers zoals gewoonlijk in de clinch met weerwolven.

Del Toro

The Wolfman pretendeert terug te keren naar de oorsprong van het gegeven en de film is dan ook gesitueerd in het Engeland van het einde van de negentiende eeuw. Benicio del Toro speelt Lawrence Talbot, een acteur die vervreemd is van zijn familie, maar terug naar huis keert wanneer zijn broer blijkt te zijn vermoord.

Excentrieke edelman

Terug op het vervallen landgoed wordt hij ontvangen door zijn vader Sir John Talbot (Anthony Hopkins), een excentrieke edelman die zich dan ook eigenaardig gedraagt. Ook aanwezig is Gwen Conliffe (Emily Blunt), de verloofde van zijn betreurde broer Ben. De overledene is aangevallen door een wild beest en beschuldigende vingers van dorpelingen wijzen naar een groep kermiszigeuners die rondtrekken met een beer.

Bijtgraag monster

Maar de kijker weet al uit de openingsscène dat er meer aan de hand is: er waart een weerwolf rond in de bossen. Wanneer Lawrence met een groepje dappere mannen jacht maakt op het bijtgrage monster wordt hij zelf gebeten. Hij lijkt niet te redden, maar herstelt zich wonderbaarlijk snel - om bij de volgende volle maan zelf in een weerwolf te veranderen.

Rick Baker

Die metamorfose is in de kundige handen van special effects man Rick Baker, de specialist die ooit zelf na het zien van The Wolf Man uit 1941 dit vak koos. Sinds de ook al indrukwekkende metamorfose uit An American Werewolf (waar Baker een Oscar voor won) heeft de techniek niet stilgestaan. The Wolfman zit dan ook bomvol smerige en bloederige effecten, zoals hoort bij een volbloed horrorfilm.

Darmen en armen

Vergeleken met het uitbundig rondslingeren van darmen en losgerukte armen zijn de personages uitermate vlak. Hopkins probeert nog wat leven in de brouwerij te brengen met flink geschmier, maar dat maakt de film - die een moeizame ontstaansgeschiedenis had - er alleen maar onevenwichtiger op. Goedkope schrikeffecten zijn er genoeg, maar deze Wolf Man zal zeker niet bij de klassiekers worden bijgezet.

In 54 zalen

Tip de redactie