Vervolg op eerste Transformers biedt meer van hetzelfde: vechtend speelgoed en ellenlange actiescènes zonder kop of staart.

Toen twee jaar terug de eerste Transformersfilm uitkwam had ik de euvele moed de lawaaierige speelgoedfilm met één ster te belonen. Hoon was mijn deel in de vorm van hatemail van Transformersfans die het schuim op de mond stond: hoe waagde ik de film waar ze zo naar uit hadden gezien af te kraken? Nou, omdat ik hem al gezien had.

Gefrustreerd?

De meest vermakelijke reactie was wel dat iemand meende dat ik gefrustreerd was omdat ik vroeger van mijn ouders niet met Transformers-speelgoed had mogen spelen. Aangezien ik in de jaren dat het speelgoed populair was al de 21 was gepasseerd is dat trauma me gelukkig bespaard gebleven.

Orkaansterkte

Michael Bay is zo’n volwassen man die nog wel van speelgoed houdt: vooral van het opblazen ervan. Aan een spannende opbouw van actiescènes doet hij niet: ze beginnen gewoon en gaan ellenlang op dezelfde orkaansterkte door.

Aan het slot van Transformers 1 gingen de robots elkaar een dik half uur in Los Angeles te lijf; in de slotscène van Transformers 2, in een woestijn, duurt dat nog langer.

Nerdy held en magababe

Ook de tweede Transformersfilm biedt hetzelfde soort vermaak als het eerste en ook nu heb ik dezelfde bezwaren. Maar wie intens genot van de eerste dosis hersenloos vermaak kan gerust zijn: alle ingrediënten zijn weer aanwezig.

Allereerst de nerdy held Shia LaBeouf en megababe Megan Fox, al zijn zij eigenlijk nauwelijks meer dan pionnen die van de ene ontploffing naar de andere mogen rennen.

Parijs aan gort

Ook dit keer draait het weer om de confrontatie tussen de goede buitenaardse robots (de Autobots onder leiding van Optimus Prime) en de bad bots (de Decepticons onder leiding van Megatron).

En ook nu weer moet er een almachtige contactsleutel worden gevonden. Daarvoor wordt de hele wereld afgereisd en tussendoor wordt Parijs ook even aan gort gebombardeerd.

Team America

Dat is curieus, aangezien Parijs ook het eerste doelwit was in Team America, de geniale poppenparodie van de makers van South Park op de actiefilms van Michael ‘let’s blow shit up’ Bay.

Kennelijk vond Bay dat Team America nog niet grondig genoeg te werk ging, dus doet hij het nog eens allesbehalve dunnetjes over. Of het betreft hier Bays boerse gevoel voor humor.

Scrotums en stereotiepen

Dat werkt ook dit keer weer tegen de film. Platte grappen over seks (Bay heeft een rare obsessie voor scrotums en ballen) worden afgewisseld met bedenkelijke raciale stereotiepen als de Mexicaanse lafbek.

Daarnaast is Bays bijna pornografische verheerlijking van het Amerikaanse leger en vooral het wapenarsenaal ervan stuitend. Wanneer hij weer eens een troep macho militairen in slow motion tegen een ondergaande zon laat marcheren wekt dat op de lachspieren.

Puberale ongein

Nou ja, heb ik tóch een keer gelachen, al was dat vast niet de bedoeling van Bay. Bespaar me dit keer de hatemails en ga vooral naar deze puberale ongein (hoogtepunt: een robot vermomd als hot babe) als je de vorige supervet vond.

Maar wissel wel bij de deur je hersens in voor oordoppen. Die zul je harder nodig hebben in een film waarin elk gapend gat in het scenario met lawaai wordt dichtgesmeerd.

In 108 zalen