The Haunting in Connecticut – Peter Cornwell

Spookhuisfilm, zogenaamde op een waar gebeurd verhaal gebaseerd. Familie huurt huis waar nare dingen zijn gebeurd – een slecht idee

Makers van horrorfilms schrikken zelden terug voor onfrisse ideeën, zeker nu bijna alles al een keer gedaan is.

Bij de exorcismefilm The Unborn werd recent de Holocaust erbij gesleept; in The Haunting in Connecticut wordt kanker in verband gebracht met nare hallucinaties. Ach ja, voor goede smaak moet je ook niet bij een horrorfilm zijn.

‘Waar gebeurd’

Net als The Amityville Horror pretendeert The Haunting in Connecticut gebaseerd te zijn op een waar gebeurd geval van een behekst huis.

De film begint dan ook als een ooggetuigenverslag van Sara (Virginia Madsen), de moeder die het huis vond en huurde. De rest van de film ontrolt zich echter als een spookhuisfilm, met een vleugje exorcisme.

Kanker

Sara huurde het huis noodgedwongen; haar zoon Kyle (Matt Campbell) heeft kanker en kan alleen in een ziekenhuis ver weg van hun woonhuis worden behandeld.

Wanneer de nachtelijke autoritjes van en naar het ziekenhuis een te zware belasting worden voor Kyle besluit ze een huis te huren dicht bij het ziekenhuis. Veel te kiezen heeft ze niet, want haar budget is beperkt.

Kelder

Het leegstaande huis in Connecticut is oud, maar in elk geval ruim genoeg voor het hele gezin.

Zoon Kyle gaat in de luguber ogende kelder wonen, en verklaart zijn keuze omineus met ‘deze kamer heeft mij gekozen’. Dat er in die kelder een macabere ruimte achter glas is waarvan de deur niet opengaat lijkt hem niet te deren.

Hallucinaties

Maar al snel krijgt Kyle last van angstaanjagende hallucinaties. Hij durft het eerst niet toe te geven aan Sara, want de hallucinaties zouden een bijwerking kunnen zijn van zijn therapie.

En stoppen met de therapie is het doodvonnis voor de doodzieke Kyle. Of hebben de vreemde visioenen soms iets met de voorgeschiedenis van het huis te maken? Tja, het is natuurlijk wel een spookhuisfilm.

Slim gedoseerd

The Haunting in Connecticut voegt weinig toe aan het spookhuisgenre, maar debuterend regisseur Cornwell doseert de beproefde schrikeffecten slimmer dan eerder werd gedaan in The Unborn.

Zelfs wanneer je alles van te voren ziet aankomen schrik je toch. En daar gaat het in de eerste plaats om bij een griezelfilm.

Drie sterren
In zalen
 

Tip de redactie