LEEUWARDEN - Regisseur Steven de Jong (Kameleon, De scheepsjongens van Bontekoe, Snuf de hond) hoopt op een heel strenge winter.

Foto:  ANP

Sneeuw en ijs brengen het grote publiek in de stemming voor een bezoek aan zijn Elfstedentochtfilm De hel van '63.

Voorafgaand aan een hopelijk ijskoude première zondag, beantwoordt De Jong vijf vragen over zijn verfilming van de barre en legendarische tocht.

De verhaallijnen zijn verzonnen, maar hoe waarheidsgetrouw is de basis van de film?

''Het is geen documentaire over hoe het was in die tijd. In eerste instantie wilde ik een spannende film maken die mensen raakt en emoties oproept. Dat het publiek meeleeft met de karakters, dat vind ik het belangrijkste. Daarnaast wil ik wel geloofwaardig zijn, dus heb ik veel gelezen en gepraat over de tocht van destijds. De verhalen en anekdotes van Elfstedenrijders als Henk Gemser en Jeen van den Berg vormen het fundament van de film.''

De film is gelukkig net op tijd klaar in 2009, het jaar waarin de honderdste verjaardag van de Elfstedentocht is gevierd.

''In eerste instantie had de film aan het begin van dit jaar moeten uitkomen. Het traject duurt altijd langer dan verwacht. Ik had het idee al in 2003. Het scenario hebben we ontwikkeld met geld dat we hadden gewonnen voor Kameleon 1, omdat dit de best bezochte speelfilm van het jaar was.''

De hel van '63 is weer een familiefilm geworden. Heeft u er bewust voor gekozen er humor in te stoppen die met name kinderen zal aanspreken?

''Ik probeer altijd wel ingrediënten in mijn films te stoppen die ik zelf aantrekkelijk vind. De feelgoodfactor vind ik heel belangrijk, net als de toegankelijkheid van de film voor een breed publiek. Met De hel van '63 wil ik de kinderen niet afstoten. Die wil ik er graag bij hebben.''

U heeft nooit overwogen om grappen weg te laten om zo nog meer de aandacht te richten op het heroïsche verhaal?

''Nee, dat is het kind in mij. Een pan snert die valt in de sneeuw vind ik zelf leuk. Bovendien zorgt humor voor contrast in het verhaal. Na drie spannende scènes moet er iets anders gebeuren, waardoor de kijker lucht krijgt en op adem kan komen. Daarna kunnen we verder en voel je drama ook veel beter. Volgens mij bereik ik daarmee de emotie die ik wil. Zonder humor tussendoor raakt de kijker na afloop niet geraakt. Althans, dat is mijn theorie.''

Boer zoekt vrouw, De Storm, De hel van '63. Is nostalgie de succesfactor tegenwoordig?

''Ik heb me altijd afgezet tegen wat ik noem Randstadtelevisie. Al die series spelen zich af in Amsterdam. Ik heb er zelf ook tien jaar met veel plezier gewerkt, maar er is ook nog zoiets als platteland, provincie of wind door je haren. Ik ben natuurlijk een jongen uit de polder, dus ik hou van dat soort verhalen. Maar ik zie ze nog te weinig. Het boerenleven en de buitenlucht zijn intussen wel ontdekt, maar de Randstad overheerst nog op televisie en in de bioscoop.''