Bobby - Emilio Estevez

Half geslaagde ensemblefilm waarin 22 personages worden gevolgd op de dag van de aanslag op Robert Kennedy in 1968.

Toen Emilio Estevez zes jaar was nam zijn vader, Martin Sheen, hem mee naar het Ambassador Hotel, de plek waar Robert Kennedy op 5 juni 1968 werd neergeschoten tijdens een verkiezingstoespraak.

Pa Sheen -de president uit West Wing- was een Kennedy-fan die de rol van Robert Kennedy speelde in de tv-film The Missiles of October (1974). Zoon Estevez neemt nu het stokje over met het door hem geschreven Bobby, gesitueerd in het Ambassador Hotel.

Staalkaart van Amerika

Daar is Martin Sheen slechts een van de grote namen die een kleine rol voor hun rekening nemen in deze ensemblefilm. Want Bobby gaat niet zozeer over senator Kennnedy, of over zijn moordenaar, maar over gewone Amerikanen die er in 1968 toevallig bij waren in dat hotel. De personages vormen een fraaie staalkaart van het Amerika van 1968.

Er is een hippie (Elijah Wood) die door een bliksemhuwelijk met een meisje dat hij nauwelijks kent (Lindsay Lohan) onder militaire dienst in Vietnam wil uitkomen. Er huist een lsd-dealer (Ashton Kutcher) in het hotel en er loopt een racistische hotelchef (Christian Slater) rond die het maar niets vindt dat zijn keukenpersoneel (Laurence Fishburne, Freddy Rodriguez) vrij moet krijgen om te stemmen. Estevez speelt zelf de verbitterde echtgenoot van een drankzuchtige diva (Demi Moore, ooit met Estevez in St Elmo's Fire) die haar hart uitstort bij hotelkapster Sharon Stone.

Deze kapster heeft ook privé-problemen, aangezien haar man, hoteleigenaar William H. Macy, vreemd gaat met telefoniste Heather Graham. En verder spelen oudgedienden Anthony Hopkins en Harry Belafonte een potje schaak in de lobby, waar veel jonge Kennedy-aanhangers rond lopen die goede hoop voor de toekomst hebben.

Maar de kijker weet uiteraard al dat die hoop dezelfde avond weer eens in bloed en kogels zal worden gesmoord.

Spannende confrontatie tussen diva's

De indrukwekkende cast maakt nieuwsgierig, net als het intrigerende uitgangspunt van Bobby: geen tweede JFK, maar een collagefilm. Toch overtuigt Estevez maar half in zijn bedoelingen. De diverse personages spelen teveel in losse episodes die nauwelijks bij elkaar komen, ook al spelen ze op dezelfde plek en de miniportretjes zijn op zich ook niet altijd even overtuigend.

Juist omdat Estevez maar kort de tijd heeft om personages te introduceren kiest hij vaak voor de makkelijkste weg en voor clichés, zoals wanneer 'White Rabbit' weer eens klinkt bij een lsd-trip. Maar Bobby bevat ook sterke scènes, zoals de spannende confrontatie tussen diva's Demi Moore en Sharon Stone.

En ook aan het slot combineert Estevez op knappe wijze archiefbeeld van de aanslag met nagespeelde scènes. Maar aan het slot vraag je je niet zozeer af hoe het met de 22 fictieve personages verder zal gaan, maar wat de dader bezielde- een vraag die niet aan bod komt in Bobby. Dat die prangende vraag blijft hangen is een teken dat Bobby als experiment niet helemaal geslaagd is.

Het Parool: "de portretjes zijn onderhoudend maar worden nooit meer dan de som der delen"

De Volkskrant: "fraaie mozaïekfilm (..) het niveau van de verschillende fictieve 'slices of life' variëert"

In 18 zalen

Tip de redactie