Scarlett Johansson en Jonathan Rhys-Meyers draaien om elkaar heen. Sterke thriller van Woody Allen, spelend in Londen.

Bekijk trailer: Modem/ Breedband

Woody Allen (70) leek de laatste jaren ernstig aan pensionering toe. De regisseur leverde nog wel trouw elk jaar een film af, maar zelden zat er een tussen die zijn status eer aan deed. Sinds Crimes and Misdemeanours (1989) stak eigenlijk alleen Sweet and Lowdown (1999) boven de middenmoot van slappe komedies uit, en met één film per jaar is dat veel te weinig voor een auteur als Allen. Verrassend is het daarom zeker dat hij met Matchpoint zijn beste film sinds tijden aflevert. Al even verrassend: het is géén komedie en de film speelt níet in New York.

Upper class

Allen nam Matchpoint geheel in Londen op en de verandering van omgeving -hij woont er nu ook en heeft er alweer een nieuwe film opgenomen- werkte duidelijk inspirerend. In uitgebeende scènes zonder al te veel poespas toont Matchpoint de opkomst van ex-tennisprof Chris (Jonathan Rhys-Meyers). Als speler was hij nooit echt goed genoeg, maar als tennisleraar is hij handig en charmant genoeg om ondanks zijn bescheiden afkomst binnen de kortste keren in upper class-kringen te verkeren. Hij raakt bevriend met de rijke Tom Hewett (Matthew Goode) en trouwt diens zus Chloe (Emily Mortimer). Chris kostje is helemaal gekocht wanneer pa Hewett (Brian Cox) hem een vette baan bezorgt. Maar dan ontmoet Chris Nola (Scarlett Johansson), de verloofde van Tom. Hij is meteen verliefd op deze mislukte Amerikaanse actrice, die eveneens van bescheiden komaf is. En de aantrekkingskracht is wederzijds- maar zullen Chris en Nola hun recent verworven luxeleventje op spel zetten met een affaire die mogelijk tot scheidingen gaat leiden?

Zwoele lippen

Natuurlijk doen ze dat, want zo stijf als Tom en Chloe zijn, zo zwoel zijn Chris en Nola (alleen hun lippen al!). En zoals Chris al aan het begin van Matchpoint zei: "ik ben liever gelukkig dan goed." Symbolisch voor hoe het geluk kan vallen is het beeld van een tennisbal die op een net stuitert en twee kanten op kan vallen. Dat beeld keert later in de film in een andere vorm nog terug, en zal bepalend zijn voor de afloop van het verhaal. Dat verhaal en die afloop zijn voor Allens doen behoorlijk cynisch, maar het betreft hier dan ook geen komedie. Matchpoint grijpt in vorm en toon terug naar Crimes and Misdemeanors en het is goed om te zien dat Allen dat niveau toch nog kan halen. En aangezien hij er zelf niet in meespeelt is de film zeker ook aanbevolen voor iedereen die om die reden een hekel aan Woody Allen-films heeft.

Het Parool: "beste film van Allen sinds jaren (..) sterke jonge cast"
De Volkskrant: "Met zijn Britse tragedie overtreft Woody Allen zijn Amerikaanse komedies ruim"
In 18 zalen