Dark Water - Walter Salles (trailer)

Tegenvallende remake van een Japanse horrorfilm waarin dit keer in een flat een waterig spook rondwaart.

Bekijk trailer: Modem/ Breedband

Dark Water is de vierde remake van een Japanse horrorfilm in korte tijd. Eerdere bewerkingen pakten verrassend goed uit: de Amerikaanse versie van The Ring (2002) was even naargeestig als het Japanse origineel Ringu (1998), en ook The Grudge (2004) was minstens zo griezelig als Ju-On (2000). The Ring 2 bleek eerder dit jaar echter een miskleun, terwijl de regisseur daarvan, Hideo Nakata, toch ook de regisseur van de originele Ringu was. Nakata was tevens de maker van de Japanse Dark Water, een spookhuisfilm uit 2002. Voor de Amerikaanse remake werd de Braziliaanse regisseur Walter Salles (The Motorcycle Diaries) benaderd.

Kramer vs Kramer meets Lek

Wat alle Amerikaanse remakes gemeen hebben is dat ze meer willen verklaren dan de Japanse versies, die mysteries graag onverklaard laten. Zo ook Dark Water, dat al meteen het jeugdtrauma van hoofdpersoon Dahlia (Jennifer Connelly) introduceert: haar verslaafde moeder verwaarloosde haar vroeger. In hedendaags New York zit Dahlia midden in een scheiding en ze wil er alles aan doen om te voorkomen dat haar dochtertje Ceci het kind van de rekening wordt. Dus zoekt ze een betaalbaar appartement, dichtbij een goede school. Dat het betreffende appartement deprimerend klein is, op het afgelegen Roosevelt Island ligt en bovendien lekt doet er niet toe; zodra dochterlief er om onverklaarbare redenen ineens wil blijven is moeder overtuigd.

Dat Ceci er vanwege een denkbeeldig vriendinnetje wil wonen dringt niet meteen tot Dahlia door, en ook de kijker verliest het al snel uit het oog. Want na een eerste aanwijzing dat het hier toch echt een horrorfilm betreft begeeft Dark Water zich langdurig richting op het terrein van het echtscheidingsdrama. Moeder en vader (Dougray Scott) vechten om de dochter, waardoor Dark Water een soort afgewaterde versie van Kramer vs Kramer wordt. Met een hardnekkig lek in het plafond.

Bijrollen

In de tweede helft van de film verloochent Dark Water zijn occulte oorsprong niet meer, maar dan is het al te laat. De eigenaardige verschijningen komen dan bijna letterlijk uit de lucht vallen. Waar de Japanse versie de lift in de flat uitbuitte om de kijker voortdurend de stuipen op het lijf te jagen, leidt de Amerikaanse versie de aandacht af met -op zich amusante- bijrollen van John C. Reilly (als opvallend vrolijke makelaar), Pete Postlethwaite (als verdacht ogende conciërge) en Tim Roth (als eigenaardige advocaat).

Jennifer Connelly weet zoals gewoonlijk perfect een wandelende depressie te personifiëren, maar ook op dat vlak biedt Dark Water weinig nieuws. Na The Ring 1 & 2 en The Grudge kennen we de spookhuisverhalen nu wel, en denkbeeldige vriendinnetjes kwamen we dit jaar ook al tegen in Hide and Seek en The Amityville Horror. De locatie van Dark Water is veelbelovend, maar er wordt teveel tijd verspeeld aan alledaagse echtscheidingsproblemen en het verklaren van andere zaken. Dark Water is domweg de zoveelste mix van bekende elementen- en dan ook niet eens de meest geslaagde.

Het Parool: "de makers zetten te snel en te zwaar op heftige effecten in (..) gekunsteld"
De Volkskrant: "als horror laat de nieuwe versie veel te wensen over"
In 7 zalen

Tip de redactie