Flightplan - Robert Schwentke (trailer)

Redelijke thriller waarin Jodie Foster in een vliegtuig haar dochtertje kwijtraakt. Slecht bedacht, maar goed gemaakt.

Bekijk trailer: Modem/ Breedband

Jodie Foster speelt de laatste jaren nog maar zelden in films. De afgelopen tien jaar speelde ze slechts drie hoofdrollen (Contact, Anna and the King, Panic Room) en twee bijrolletjes (Un Long Dimanche de Fiançailles, The Dangerous Lives of Altar Boys). Jammer, want de tweevoudig Oscarwinnares blijft een belevenis. Flightplan is haar eerste grote rol sinds Panic Room, en daarom is het al even jammer dat de film samen te vatten is als Panic Room on a Plane: weer Foster als actieheldin-tegen-wil-en-dank, die in een afgesloten ruimte haar dochtertje probeert te redden. Maar goed, dat doet Foster opnieuw overtuigend.

Vliegtuigontwerpster

Flightplan begint uitermate somber. In besneeuwd Berlijn neemt Kyle Pratt (Foster) afscheid van haar verongelukte man, die onder verdachte omstandigheden van het dak is gevallen. Zijn kist zal naar de VS worden gevlogen, en Kyle vliegt mee met haar dochtertje Julia. Toevallig (maar toeval bestaat niet in thrillers) is Kyle vliegtuigontwerpster, en kent ze de dubbeldekker waarmee ze vliegen tot in de puntjes. (Dat levert de eerste onwaarschijnlijkheid van de film op: waarom zitten ze op de goedkoopste plaatsen als Kyle bij een vliegmaatschappij werkt?)

Maar goed, uiteraard komt haar kennis van pas wanneer haar dochtertje op raadselachtige wijze verdwijnt, op grote hoogte. Niemand van de passagiers heeft Julia echter gezien, en dat moeder Kyle net een traumatische ervaring heeft doorstaan werkt ook niet in haar voordeel. En ook de toeschouwer wordt aan het twijfelen gebracht: zagen we Kyle in Berlijn niet wandelen met haar dode echtgenoot? Verbeeldt ze zich soms ook dat haar dochtertje bij haar is?

Paradox

In The Forgotten overkwam Julianne Moore iets soortgelijks, maar daarin was haar verdwenen zoontje aanvankelijk niet in beeld, dus lag twijfel aan haar geestelijke gesteldheid meer voor de hand. In Flightplan is dochter Julia het eerste half uur wel aanwezig, dus zou je het als toeschouwer moeilijk kunnen accepteren dat Kyle het zich allemaal had verbeeld. Zeker wanneer Kyle gespeeld wordt door de kordate Foster, die met haar scherpe gelaatstrekken in één oogopslag intens verdriet (vochtige ogen) en onverzettelijkheid (verbeten mondhoeken) kan combineren. Kyle zet desnoods het hele vliegtuig op stelten om haar dochter te vinden, en dat er dan een stewardess of een Arabische passagier wordt beledigd- dat moet dan maar.

De film ziet er prachtig uit, maar de afloop is al even vergezocht als het uitgangspunt van een moeder die tevens vliegtuigexpert is. De paradox van Flightplan is dat Foster dit aannemelijk kan maken omdat ze zo'n sterke actrice is, maar dat je tegelijkertijd zou willen dat ze haar talenten in dienst van een beter script stelde. Zeker wanneer ze maar om de paar jaar in een film te zien is.

Het Parool: "vergezocht (..) totaal onacceptabel en zelfs volkomen ridicuul (..) wel goed acterende Jodie"
De Volkskrant: "dertien in een dozijn-actiefilm, inclusief ontploffinkje"
In 86 zalen

Tip de redactie