Filmrecensie: 3,5 ster voor The Hateful Eight

De nieuwe film van Tarantino maakt zijn naam waar. The Hateful Eight zit vol haat, nijd en bedrog.

Een nieuwe van de maker van baanbrekende films als Reservoir DogsPulp Fiction en Kill Bill is iets om naar uit te kijken. The Hateful Eight is vanaf deze week in twee versies te zien. Digitaal, 167 minuten lang, in 88 theaters. En op 70mm in het EYE Filmmuseum in Amsterdam, in extra breed Ultra Panavision.

Met een speelduur van 187 minuten en een pauze.

NU.nl zag de western in de extra brede 70mm versie. Vooral de besneeuwde landschappen van Wyoming profiteren daarvan: adembenemend panoramisch.

Ook in de interieurscènes is goed te zien dat Tarantino en d.o.p. Robert Richardson het beeld, voor- én achtergrond, gecomponeerd hebben voor een breder doek. De extra tijd komt vooral de prachtige opening ten goede.

Strop

Een strenge winter kort na de burgeroorlog: Premiejager John 'The Hangman' Ruth (Kurt Russell) is op weg naar Red Rock met gevangene Daisy Domergue (Jennifer Jason Leigh). Er staat 10.000 dollar op haar hoofd, 'Dead or alive'. De meeste premiejagers schieten meteen, maar 'The Hangman' levert zijn gevangenen graag levend af… zodat hij ze aan de strop kan zien bungelen.

Geen zachtzinnig type dus, al laat hij zich er wél toe overhalen een concurrerende bounty hunter een lift te geven. Major Marquis Warren (Samuel L. Jackson) is gestrand zonder paard terwijl er een sneeuwstorm nadert. Er meldt zich zelfs nóg een lifter: Chris Mannix (Walton Goggins), een gewezen soldaat van het Zuidelijke leger en de nieuwe sherrif van Red Rock. Hij mag ook mee.

Trailer: The Hateful Eight

Onguur

De drie mannen en de gevangene vinden beschutting in Minnie's pleisterplaats. Daar ontmoeten ze vier andere ongure figuren: Bob 'The Mexican' (Demian Bichir), het Engelse heertje Oswaldo Mobray (Tim Roth), Joe Cage (Michael Madsen) en de oude Zuidelijke generaal Sandford Smithers (Bruce Dern). Buiten loeit de sneeuwstorm. Binnen vallen woorden en pistoolschoten.

Gezellig is het van begin af aan al niet. De gevangene wordt voortdurend in haar gezicht gestompt, de afkeer van de 'nigger' in het gezelschap wordt niet onder ruwhouten stoelen of banken gestoken en binnen de kortste keren is de herberg verdeeld in een Noordelijk en een Zuidelijk kamp.

Het wantrouwen explodeert, wanneer Warren over een ontmoeting tijdens de burgeroorlog vertelt.

Sleutelmoment

Dat verhaal, over Warren en de zoon van generaal Smithers, is een sleutelmoment. Al was het alleen maar, omdat er daardoor eindelijk eens iets gebeurt in deze film die zeker een half uur te lang is. Het is een probleem waaronder bijvoorbeeld ook Death Proof gebukt ging: de eerste helft van The Hateful Eight is langdradig en bevat hoofdzakelijk oeverloos geklets.

Tarantino wordt vaak geroemd om zijn dialogen en The Hateful Eight bevat beslist een paar pareltjes, maar de hoeveelheid rake oneliners en dialogen is veel kleiner dan voorheen. Ook wat betreft personages begint de koek op te raken. Madsen speelt bijna lachje-voor-lachje dezelfde rol als in Kill Bill. Roth fungeert als een kopie van Christoph Waltz in Django Unchained.

Smikkelen

Voor cinefielen valt er natuurlijk wel veel te smikkelen. De titel is een verwijzing naar The Magnificent Seven van John Sturges, de openingsscène doet denken aan Il Grande Silenzio van Sergio Corbucci, de legendarische Ennio Morricone verzorgde de muziek, en de plot rond een groepje geïsoleerde mannen in de sneeuw vertoont meer dan toevallige overeenkomsten met The Thing (óók met Kurt Russell).

Tarantino houdt ervan genres te combineren en er zijn eigen draai aan te geven. Kill Bill is daarvan het beste voorbeeld. Na de finale van The Hateful Eight is het geen verrassing dat hij deze week liet weten ook eens een echte horrorfilm te willen proberen, maar deze western doet halverwege vooral denken aan… een Agatha Christie moordmysterie!

Uitgelekt

Verrassend, maar ergens ook toepasselijk. In januari 2014 ontdekte Tarantino namelijk dat het scenario van The Hateful Eight was uitgelekt en kondigde hij woedend aan de film dan maar helemaal af te blazen. 'I give it out to six people, and if I can't trust them to that degree, then I have no desire to make it.' Gelukkig heeft hij zich bedacht, maar wie heeft er toen gelekt?

Tarantino speelde zelf voor detective in een interview met Deadline Hollywood: "I gave it to three motherfucking actors. (…) Reggie Hudlin’s agent never had a copy. It’s got to be either the agents of Dern or Madsen." De misdaad nog altijd niet opgelost, maar duidelijk is wel dat de whodonnit in The Hateful Eight de film gelukkig tóch de benodigde vaart en spanning geeft.

De tweede helft van The Hateful Eight is daarom een stuk beter. Zoals we van Tarantino gewend zijn: het wordt weer zeer gewelddadig. En daarmee komen we op de tweede reden waarom het verhaal dat Major Marquis Warren over de zoon van de generaal vertelt zo cruciaal is.

Het introduceert namelijk het belangrijkste thema van de film: keiharde, onverzoenlijke haat.

Sadistisch plezier

Waargebeurd of niet, Warren schept er een sadistisch plezier in de oude generaal en zijn zoon tot op het bot te vernederen. Ook in het schokkende slot wordt vrolijk gelachen om het leed van een ander. Het maakte dat ondergetekende - voor het eerst eigenlijk met een Tarantino-film - wel even moeite had met het botte geweld en het cynisme.

Wraak en geweld lopen als een rode draad door alle films van Tarantino, maar nooit eerder zo naakt, dom en afstotelijk als in The Hateful Eight. "You only need to hang mean bastards, but mean bastards you need to hang." Is dat Tarantino met een coole oneliner? Of een natie, voortgekomen uit die burgeroorlog, die nog altijd vasthoudt aan vuurwapens en doodstraf? Net als met het veelvuldige gebruik van het woord ''nigger", is het in zijn films soms moeilijk te bepalen wat kritiek is en wat verheerlijking.

Verliefd

Tarantino is natuurlijk ook gewoon dol op controverse. The Hateful Eight is een van zijn zwakkere films, omdat de regisseur té verliefd is op zijn eigen dialogen en niet in staat lijkt maat te houden, maar wel prachtig geschoten en interessant. De nare smaak die je aan de film overhoudt zou wel eens precies de bedoeling kunnen zijn.

Te zien in 88 zalen

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter
Tip de redactie