Filmrecensie: When Marnie Was There - Hiromasa Yonebayashi

Het ontroerende en prachtig getekende spookverhaal When Marnie Was There biedt hoop voor de toekomst van de Japans animatiestudio Ghibli

Die leek onzeker nadat Hayao Miyazaki (Spirited Away) vorig jaar met pensioen ging en Isao Takahata met The Tale of Princess Kaguya ook zijn laatste film leek te hebben gemaakt.

Studio Ghibli sprak toen over een ‘bezinningsperiode’, maar in de persmap van When Marnie Was There wordt gelukkig alweer gesproken van ‘a new beginning’.

Goed nieuws dus, voor liefhebbers van de fabuleus mooi getekende films van Japans beroemdste animatiestudio. De maker van When Marnie Was There heeft bovendien zijn kunnen al bewezen. Hiromasa Yonebayashi regisseerde in 2010 Arrietty, een melancholiek sprookje over een piepklein meisje.

Mysterieuze villa

When Marnie Was There voert ons mee naar de kindertijd, die echter niet voor iedereen altijd zo gelukkig was. Twaalfjarige Anna is geadopteerd, lijdt aan astma en is heel erg in zichzelf gekeerd. ‘Er is een magische cirkel in deze wereld,’ zegt ze in het begin, ‘en ik sta daarbuiten. Maar het kan me niet schelen. Ik haat mezelf.’

Haar pleegmoeder maakt zich begrijpelijkerwijs zorgen en stuurt Anna naar een vriendelijke oom en tante aan de zee. De lucht is daar beter. Anna, die graag tekent, voelt zich al snel aangetrokken tot een mysterieuze villa aan het moeras. Aan het verlichtte raam ziet ze een meisje staan met prachtig blond haar: Marnie…

Net een echt kind

When Marnie Was There is gebaseerd op een boek van de Engelse schrijfster Joan G Robinson uit 1967. De eerste helft van de film schetst een heel ongelukkige puber. Anna vindt zichzelf lelijk, dom en chagrijnig, en ze haalt in haar verdriet soms opeens gemeen uit naar anderen: ‘Vet varken!’ Kortom: net een echt kind.

Gelukkig weet Anna in When Marnie Was There haar eenzaamheid en woede uiteindelijk achter zich te laten. Dankzij de prachtig geschetste liefde van haar oom en tante, dankzij de kunstschilderes op de duintop, dankzij het meisje Sayaka en vooral dankzij die raadselachtige Marnie met wie ze haar geheimen deelt.

Magie en ontroering

Maar wie is die Marnie nu eigenlijk? Alle dorpsbewoners zeggen dat de villa al jaren onbewoond is. Yonebayashi laat droom en werkelijkheid, heden en verleden, helemaal door elkaar lopen. Laat je betoveren door de sfeervolle decors en tekeningen, de personages en de ontroerende ontknoping.

De dialoog is soms te melodramatisch, maar zoals altijd bij Ghibli zijn het de details die je aangrijpen. Anna die door het water rent en met een voet bijna te diep gaat: prachtig getekend. Haar woordeloze vriendschap met de oude visser Toichi. Dat ene woordje dat Anna gebruikt wanneer haar adoptiemoeder haar weer komt ophalen…

4,5 sterren. Te zien in 11 zalen

Tip de redactie