Taking Lives - DJ Caruso (trailer)

Bijna tien jaar na de baanbrekende thriller Seven (1995) verschijnen er nog maandelijks thrillers die elementen uit die moderne klassieker schaamteloos imiteren. Vergelijk bij voorbeeld de optiteling van Taking Lives met die van Seven: dezelfde schutterige montage van archiefbeelden, röntgenfoto's en gedoe met scheermesjes. De indruk wordt gewekt een seriemoordenaar zorgvuldig bezig is een geheime identiteit te veranderen. De toeschouwer wordt -zoals dat hoort met een goede optiteling- in de juiste, in dit geval onbehaaglijke, sfeer gebracht, dus het werkt wel. Jammer alleen dat het jatwerk is. @@

Bekijk trailer:
Modem/ Breedband

Jolie en Jodie

En ook als halverwege in de film de vermoedelijke schuilplaats van de moordenaar wordt aangedaan roept het herinneringen aan Seven op: een donker appartement, vol met dubieuze rommel, en een onverwacht schrikeffect. Ook dat werkt trouwens, dus geef je Taking Lives het voordeel van de twijfel (ook al regent het net zo veel en sfeervol als in... Seven!).

Een FBI agente met een feilloos gevoel voor intuïtie (Angelina Jolie) is de seriemoordenaar op het spoor. Daardoor dringt ook de vergelijking met Silence of the Lambs zich op. Zeker wanneer Jolie een scherp riekend goedje onder haar neus aanbrengt om een lijk te kunnen onderzoeken zonder te kokhalzen, net als Jodie Foster destijds. Maar Jodie was vast nooit in een graf gaan liggen om zich in te leven in het slachtoffer, zoals Jolie doet. En al helemaal niet met de hoofdverdachte naar bed gegaan.

Kiefer

Taking Lives gaat over een seriemoordenaar die steeds buiten schot blijft omdat hij de identiteit van zijn slachtoffers aanneemt. Eigenlijk een beetje zoals Taking Lives zelf beurtelings aan Seven en Silence of the Lambs doet denken. Ethan Hawke speelt een getuige die zich behoorlijk verdacht gedraagt, en Kiefer Sutherland komt in de eerste helft van de film herhaaldelijk in beeld, op intrigerende wijze. Wat zijn rol is mag ik hier natuurlijk niet weggeven.

Taking Lives is tenslotte een thriller en een whodunnit, en bewandelt daarmee de bekende paden. Het zou daarmee een prettig routineuze thriller zijn, ware het niet dat een bespottelijke epiloog de film behoorlijk onderuit haalt. Maar ja, daar mag ik uiteraard helemaal niets over verklappen. Toch een tip: als u een kwartier voor het einde vertrekt -dat is na anderhalf uur- heeft u een betere film gezien dan wanneer u blijft zitten.

Het Parool: "Caruso laat de aanvankelijke geloofwaardigheid van zijn film pijnlijk wegslippen"
De Volkskrant: "niet bijzonder genrefilm (..) stijlvol (maar) de plot is zo doorzichtig als glas"
In 49 zalen

Tip de redactie