Looney Tunes: Back in Action - Joe Dante (video)

Dit jaar verscheen Who Framed Roger Rabbit (1988) op dvd en kon weer eens geconstateerd worden hoe briljant deze moderne klassieker was. In technisch opzicht was de film baanbrekend, maar daarnaast was hij ook knap bedacht én vreselijk grappig, in het moordende tempo dat een ADHD-tekenfilmkonijn als Roger Rabbit nu eenmaal afdwingt. @@

Bekijk Filmflits (met trailer):
Breedband / Modem

007

Hoe anders is Looney Tunes: Back in Action. Goed, het tempo ligt hoog en de techniek is dik in orde, maar de film is nauwelijks grappig. En dan blijkt dat hoge tempo vooral dodelijk vermoeiend.

Hoofdrolspeler Brendan Fraser speelt een bewaker op de Warner Bros studio, die graag een stuntman had willen zijn. Zijn vader (Timothy Dalton, een van de minder geslaagde James Bonds) is een gevierd acteur, en in het geheim ook echt geheim agent. Dat laatste is de bron voor een handvol 007-grappen, waarvan er niet een leuk is.

Bitch

Gelukkig zijn er nog de andere, 'echte' hoofdrolspelers: Daffy Duck en Bugs Bunny. Het konijn zit op rozen bij Warner, maar de eend vliegt de laan uit door toedoen van een ambitieuze bitch (Jenna Elfman, die oogt als een jonge Jamie Lee Curtis). Maar wanneer die slordige beslissing om vage redenen weer moet worden teruggedraaid lopen Fraser en Elfman plús de beide tekenfilmfiguren elkaar al snel weer tegen het lijf in Las Vegas. En vervolgens in Parijs, waar een leuk uitstapje naar het Louvre wordt gemaakt. Maar dan moet het stel alweer snel naar Afrika.

Pijnlijk onleuk

Want aan vaart ontbreekt het Looney Tunes dus niet, wel aan goede grappen. De doodsteek voor de film is de rol van de onvermijdelijke kwade genius. Steve Martin maakt hier een pijnlijk onleuke vertoning van die vooral de suggestie wekt dat de makers beter Robin Williams hadden kunnen vragen. Regisseur Joe Dante had zich ten doel gesteld een komedie te maken die beter was dan het brave Space Jam, ook met Daffy Duck en Bugs Bunny. Helaas: hij gaat gierend onderuit.

Bovendien gaat de film vrijwel overal in de Nederlandse versie uit. En nageynchroniseerde échte acteurs zijn doorgaans een kwelling voor oog en oor- in tegenstelling tot de zeehelden van Finding Nemo.

Het Parool: "zoveel flauwe en zelfs tenenkrommende scènes dat het predikaat interessante mislukking zich opdringt"
De Volkskrant: "kinderen zullen de meeste grappen waarschijnlijk niet begrijpen, volwassenen krijgen er hoofdpijn van "
In 82 zalen Nederlandse versie
In 3 zalen originele versie

# Niet gezien
@ Laat maar
@@ Op eigen risico
@@@ Niet slecht
@@@@ Aanrader
@@@@@ Wereldfilm

Tip de redactie