Dag 2 in Cannes: Glamorous as a sausage

Van de tsunami die Cannes vorige week trof, is daags voor de openingsavond weinig meer te merken. Met man en macht werden dinsdag laatste oneffenheden als scheef hangende borden of banners weggepoetst.

Het viel amper op tussen alle dikke bouwvakkers in te krappe spijkerbroeken die traditiegetrouw op hun knieën de laatste hand legden aan de diverse podia en rode lopers.

(Ik vraag me altijd af waar die mensen de rest van het festival worden weggestopt, als je alleen nog maar perfecte lichamen over de boulevard ziet flaneren.)

Er is de organisatie na alle weinig vrolijke berichten van de afgelopen week veel aan gelegen om vanavond de perfecte opening neer te zetten - voor zover dat natuurlijk kan met een onevenwichtige, wel erg kabbelende openingsfilm als Robin Hood.

Russell Crowe

Journalistiek gezien is de hoop gevestigd op de vaak nukkige, wispelturige Russell Crowe, die mogelijk met een paar botte uitspraken of lompe acties het festival een pittige start kan bezorgen.

Hij zette de toon door op twitter te klagen dat Cannes voor hem tot nu toe “as glamorous as a sausage” was omdat het hotel er naar zijn mening te lang over deed om zijn pakken te stomen.

Ook de aswolk blijft onvoorspelbaar. Collega’s die woensdagochtend vliegen, melden vooralsnog geen vertraging.

Asvrije route

Maar zelf kostte het mij zo’n twee uur extra doordat de piloten gistermiddag een alternatieve, asvrije route naar Nice moesten uitstippelen. Onfortuinlijken die ’s avonds vlogen, arriveerden maar liefst zes uur later in Cannes dan gepland.

Verder overheerst alweer vooral het schoolreisjegevoel. Iedereen in de stad zit op dezelfde (film)golflengte en wacht gespannen op de onverwachte meesterwerkjes die hopelijk gaan komen.

De eerste krassen, doorhalingen en aantekeningen ontsieren nu al het zorgvuldig opgestelde schema van de programmapunten die ik pertinent niet wil missen - de nieuwe Gregg Araki, de eerste Cannes Dutch Party, Psycho van Hitchcock op groot doek.

Onzichtbare kaasstolp

Anderhalve week lang telt voor de pakweg vijfduizend journalisten en tienduizend andere professionals slechts één ding. Andere onderwerpen dan film lijken niet door de onzichtbare kaasstolp heen te dringen die een dito macht tijdens het festival over de mondaine Franse kuststad heeft geplaatst. Of, zoals een collega gister adequaat samenvatte: “Eigenlijk zijn jullie daar allemaal enorme nerds.”

Tip de redactie