Doorsnee horrorfilm die qua effectbejag uitgesleten paden bewandelt maar wat verhaal betreft toch nog veel heeft uit te leggen.

Matige horrorfilms grijpen graag terug op clichématige effecten, die zelfs in slechte horrorfilms werken. Bijvoorbeeld: de hoofdrolspeler draait het deurtje van het medicijnkastje dicht en in de spiegel verschijnt een griezel die eerder niet in de badkamer was. Tegelijkertijd schuift de volumeknop naar maximaal, et voilà: de halve zaal schrikt op.

Vogelperspectief

The Unborn is als matige horrorfilm een ware staalkaart van beproefde griezeleffecten. De film begint al met vogelperspectief, waarmee de suggestie wordt gewekt dat de hoofdpersoon door een hogere macht wordt bekeken. Die hoofdrolspeelster, Casey (Odette Yustman uit Cloverfield) is in haar eentje aan het joggen in een uitgestorven winters park. Dat is vragen om moeilijkheden.

Babysitten

Er verschijnt echter geen verkrachter op haar pad, maar een eng jongetje. Als het joch verandert in een nog engere hond met een masker op valt het muntje: het is een droom! Casey vertelt die enge droom per telefoon aan haar vriendin terwijl ze in een verlaten huis aan het babysitten (!) is. Waarop de babyfoon ineens enge taal over spiegels en doorgangen begint uit te slaan.

Spiegels

Van het babysitter-cliché (When a Stranger Calls) belanden we meteen in een ander cliché: dat van het enge jongetje (The Omen). Want Casey wordt aangevallen door een peuter met een spiegel. Spiegels, nóg zo'n beproefd horroringrediënt. Want net als vorig jaar in het al even matige Mirrors is er ook iets met spiegels aan de hand in The Unborn.

Tweeling

Wanneer ook de verzwegen tweelingbroer en het onder verdachte omstandigheden in een inrichting overleden familielid zijn intrede hebben gedaan wordt het duidelijk dat The Unborn een wel hele grote graai uit het horrorcliché-assortiment heeft gedaan. De sceptische vriendin ontbreekt evenmin, net als de specialist die de occulte verschijnselen tracht te duiden.

Uitleggerig

Voor een horrorfilm die zich zozeer op uitgesleten paden begeeft bevat The Unborn nog opvallend veel scènes waarin de hoofdpersoon (en dus de kijker) wordt uitgelegd wat er aan de hand kan zijn. Oogverkleuringen worden verklaard, er zijn smaakvolle flashbacks van medische experimenten door de nazi's en zelfs de joodse religie blijkt aan exorcisme te doen. Zo leert een mens nog eens wat bij.

Huize Oldman

Maar juist die uitleggerige scènes onderbreken het effectbejag dat The Unborn nastreeft. Echt eng wordt de film daarom nooit, ook niet omdat Yustman zelfs voor een scream queen nog te weinig talent heeft. De enige goede acteur, Gary Oldman, is te vinden in een bijrol als rabbi. Ach ja, in huize Oldman moet de schoorsteen ook roken. Maar The Unborn is in elk geval geen gang naar de bioscoop waard.

2 sterren

The Unborn