The Bucket List - Rob Reiner

Tragikomedie met Jack Nicholson en Morgan Freeman als terminale kankerpatiënten die het er nog even flink van nemen.

The Bucket List uit de titel verwijst naar de Amerikaanse uitdrukking 'to kick the bucket': de pijp uitgaan. In het Nederlands zou de lijst dus de 'pijplijst' kunnen heten, maar dat wekt verkeerde associaties. Want op The Bucket List mogen dan alle zaken staan die twee terminale patiënten nog willen doen voor ze de pijp uitgaan, het blijft netjes.

Verveelde rijkaard

En dat terwijl Jack Nicholson een van de terminale patiënten speelt. Afgezien van zijn ziekte speelt Nicholson als Edward Cole gewoon een variatie op zichzelf: een verveelde rijkaard die zich graag vermaakt met callgirls. Zijn tegenspeler is Morgan Freeman, als de monteur Carter Chambers die het financieel gezien minder ver heeft geschopt maar wel een gezin heeft.

Tweepersoonskamer

De twee leren elkaar kennen wanneer ze in dezelfde ziekenhuiskamer belanden, op de terminale afdeling. Rijkaard Cole vindt het maar niets dat hij zijn kamer moet delen, maar de ironie wil dat hij als ziekenhuis-eigenaar zojuist eenpersoonskamers om financiële redenen heeft afgeschaft. Als patiënt denkt hij natuurlijk anders over deze maatregel.

Buddy-movie

Maar zoals dat in een buddy-movie gaat groeien de twee naar elkaar toe. En wanneer Cole een verfrommeld papiertje vindt waar Carter eerder zijn 'bucket list' op heeft geschreven krijgt hij een idee. Cole heeft het geld om Carter alles te laten beleven wat hij nog zou willen doen in zijn leven. De twee mannen ontvluchten het ziekenhuis en gaan op wereldreis.

Doodziek

Dat is ook het moment waarop The Bucket List eindelijk de komedie wordt die de vrolijke poster belooft. Want tot nu toe hebben we naar twee doodzieke oude mannen gekeken, die om de beurt misselijk van de chemokuur naar de wc rennen om een emmer vol te kotsen. En één van de twee -Cole- is ook nog onuitstaanbaar onbeschoft.

Wereldreis

Noem het realisme; het zou niet fair tegenover echte kankerpatiënten zijn wanneer de twee terminale oudjes vrolijk en gezond naar hun voortijdig einde toe leefden. Al lijkt dat er wel op tijdens hun wereldreis, die er bovendien zo fake uitziet dat hij uit achtergrondprojecties lijkt te bestaan.

Moralistisch

Het gaat lang goed, tot Carter zijn gezin mist en beseft dat de spaarzame tijd die hij nog heeft beter thuis te besteden is. Ook de arrogante Cole leert een wijze les in deze moralistische tragikomedie die meer drama dan komedie is. Maar goed, Nicholson en Freeman samen op pad: er zijn minder leuke terminale duo's te bedenken.

In 35 zalen

Tip de redactie