L'Empire des Loups

Een seriemoordenaar is actief in Parijs. Bij het derde verminkte lijk is het rechercheur Nerteuax het beu, en schakelt rouwdouwer Jean Reno in

L'Empire des Loups is een niet onverdienstelijke Franse thriller, gebaseerd op het boek van Jean Christophe Grange die ook co-scenarist was van de verfilming.Het is een complex verhaal waarin naast Reno de sfeer een hoofdrol speelt.

We hebben een seriemoordenaar, een jonge vrouw met geheugenverlies, een contraterreurbrigade en de ruige exponent van de Turkse onderwereld, de Grijze Wolven.

Daarmee nam Grange nogal wat hooi op zijn vork, en gezien de overload zou hij het als boer nooit gered hebben. Wat hij wél goed kan, is leentjebuur spelen bij films als The Matrix, The Fifth Element, The Long Kiss Goodnight, Se7en en Twelve Monkeys.

De onbekende echtgenoot

De jonge vrouw is Anna (Alry Jover). Zij ondergaat neurologische testen omdat ze aan geheugenverlies lijdt. Bij testen herkent ze staatshoofden als Lincoln, Castro en JFK, maar bij het gezicht van haar eigen echtgenoot staat een groot vraagteken.

Een maand daarvoor was het begonnen. Manlief stapte de vestibule in en Anna had geen idee wie die man was. Haar psychiater adviseert haar om - nogal vergezocht -te kijken of hij misschien plastische chirurgie heeft ondergaan, maar tot Anna's verbijstering vindt ze sporen van medische ingrepen achter haar eigen oren.

Ruigpoot Reno

Ondertussen zit Nerteaux zijn fraaie tandjes stuk te bijten op het derde lijk dat uit het Parijse riool wordt gevist. Ten einde raad klopt hij aan bij Schiffer (Reno), bijgenaamd IJzer, die indertijd dé specialist was in het Parijse klein Turkije en die schaduwwereld op zijn duimpje kent.

Schiffer ging zo onorthodox te werk dat het hem zijn badge kostte, maar voor deze zaak heeft zijn methode zijn voordelen. Nerteaux komt niet ver in deze maffiose wereld met zijn "Excusez moi, kunt u alstublieft enkele vragen beantwoorden?"

Schiffer steekt ogen uit en hakt vingers af om zijn informatie te krijgen. Wie raadt welke agent het eerst succes heeft wint een baguette. Terwijl Nerteaux en Schiffer de Franse riolen uitmesten, krijgt Anna stukje bij beetje haar herinneringen terug.

Sfeer

L'Empire is in orde, alleen niet heel subtiel qua fotografie. De cameraman had blijkbaar nét het kunstje geleerd om helikoptershots met waterdruppels te maken. Want of het nu motregent, hoost of hagelt of Anna onder de douche staat: de druppels geselen veelvuldig de kruinen in slowmotion.

En de mistroostigheid wordt erin geramd met dominant groengrijze tinten: Parijs heeft nog nooit zo kil geleken. Sterker nog: het is onherkenbaar met al die scènes die zich afspelen in de schaduwzijde van de Lichtstad.

Het maakt L'Empire grimmiger dan The Fifth Element; een vergelijking die voor de hand ligt omdat de producenten met deze thriller duidelijk een opvolger wensten, maar ze waren daarbij de humorfactor vergeten.

Waar geen humor is gluurt de pretentie om de hoek, maar het doet L'Empire gelukkig niet de das om. Met Reno op de payroll is dat sowieso uitgesloten.

Tip de redactie