Deadwood - seizoen 2

We zijn weer terug voor een tweede seizoen in het echte wilde Westen zonder glamourcowboys maar mét hoeren, goudzoekers, saloons, sheriffs en mannen die over lijken gaan om een paar stuivers te verdienen

Deadwood komt ook uit de stal van HBO: het productiebedrijf dat inmiddels de status heeft gekregen die de slogan onderschrijft: "Het is geen TV, het is HBO". Wie ook maar een beetje liefde heeft voor het vak televisie maken, heeft al tig brieven naar deze studio gezonden in een de hoop op een plaatsje bij de meest dynamische tv van het afgelopen decennium.

Stijlvol, rauw, compromisloos, baanbrekend: je kunt alle superlatieven loslaten op de HBO-series, maar de gemene deler is originaliteit en perfectie. En je moet een beetje tegen vloeken kunnen, want ook de wild West-serie Deadwood, over goudzoekers in de Verenigde Staten eind 19de eeuw, wordt bevolkt door lui die zo grof in de bek zijn als dokwerkers.

Goudkoorts

In het eerste seizoen stonden twee uitbaters van de bekendste hoerenkasten van het plaatsje Deadwood tegenover elkaar: Al Swearengen en Cy Tolliver.

Zij schuwden geen enkele methode om de macht in het plaatsje te handhaven, dat de plotse aandacht kreeg van een stroom gelukszoekers tijdens de goudkoorts eind negentiende eeuw.

Sheriff Seth Bullock heeft er een heel seizoen voor nodig gehad om iets van een gerechtelijke macht erdoor te drukken. Zijn fatsoen was een luis in de vervuilde pels van Al en Cy, maar de verbetenheid van deze moraalridder wist uiteindelijk toch iets van respect af te dwingen.

Lijkenvreters met krulstaarten

Lijken vallen bij bosjes in dit oord: het is vreten of gevreten worden. Bij de minuscule Chinese gemeenschap in Deadwood kun je lijken die beter niet gevonden kunnen worden, voor een bedrag van 5 dollar afleveren om spoorloos te laten verdwijnen.

Lees: de Chinezen pleuren ze achter in het varkenshok waar de kadavers door de zwijnen worden opgepeuzeld. Zo ging dat toen, in nieuwe kampementen waar de federale overheid nog helemaal geen toezicht had.

Mensen kwamen, kochten of stolen land, gingen met een zeef de vermeende goudrivieren in of probeerden met illegale activiteiten, prostitutie, roofovervallen en meer van dat fraais hun fortuin te maken.

Cast & crew

Echte hoofdrolspelers zijn er niet in Deadwood. Er zijn zoveel personages dat er geen beginnen aan is om ze allen op te sommen. Om de kwaliteit en geloofwaardigheid van de karakters en de formidabele dialogen te waarborgen, zijn er zo'n 8 verschillende regisseurs en 8 schrijvers die bijdragen aan de diverse episodes.

In seizoen twee komen er namelijk weer nieuwe karakters bij (en in Seizoen 1 hebben er nogal wat het loodje gelegd). Seths vrouw komt opdraven met zijn zoon: niet erg fijn, want Seth had net iets moois met de chique, steenrijke weduwe Alma Garret.+

Cy Tollivers hoofdattractie Joanie kan eindelijk voor zichzelf beginnen en ontvangt een koets vol nieuwe lichtekooien, en haar belangrijkste klant is de gesoigneerde maar levensgevaarlijke griezel Williams.

De minst welkome nieuwe gearriveerde is een ambtenaar die de geldigheid van onroerendgoed-contracten komt controleren. En dat in een oord waar Tony Soprano nog met moeite overeind was gebleven: Seth kan de ambtenaar ternauwernood van een lynchpartij redden.

Calamity Jane

De leukste van allen is de legendarische Calamity Jane, gespeeld door Robin Weigert. Een actrice die er in het normale leven schitterend uitziet, maar als Jane een fenomenaal smerige, grofgebekte, agressieve, vloekende dronkelap neerzet.

Jane lijkt wel behept met het Gilles de la Tourette-syndroom: ze flapt er per zin twee scheldwoorden uit, met 'cocksuckersssssssssss!' als absolute favoriet. Als ze even uit een dranknevel bijkomt, schreeuwt ze naar iemand of niemand 'cocksuckers!' en glijdt dan weer terug in haar delirium tremens, pislink dat ze is geboren met borsten en een baarmoeder.

Dit zijn actrices om van te houden, omdat ze het wagen elke zweem van glamour en vrouwelijkheid te laten varen. In het realiteitsgehalte van deze Amerikaanse vesting rond 1875 is überhaupt geen valse noot te vinden, maar Jane spant de kroon en zet elke opgedofte modelcowgirl uit het westerngenre in de schaduw.

En dan dat vreemde archaïsche taalgebruik van de cast, waardoor de serie nóg authentieker aandoet.

Met Deadwood heeft HBO de criteria van de western beslist herschreven.

Tip de redactie