Wat West Wing betekende voor de politieke kringen in het Witte Huis, is Studio 60 voor de televisiewereld. Een puntgaaf televisiedrama over de perikelen achter de schermen van een groot Amerikaans tv-station.

Via een groot aantal personages volgen we de dagelijkse gebeurtenissen van schrijvers, cameramensen, publiciteitsdieren en directie die ervoor moeten zorgen dat de kijker altijd opwindende televisie krijgt voorgeschoteld.

Centraal staat een satirisch programma a la Saturday Night Live, dat een grote invloed uitoefent – of kan uitoefenen – op de publieke opinie.

De grappen moeten dus scherp zijn, er moet op gelet worden op welke tenen je trapt, en er mag pertinent niet zomaar wat worden aangerommeld.

Network

De pilot-aflevering begint met een verbijsterende monoloog van een studiobaas die het gedweil met adverteerders en kijkcijfers spuugzat is.

Als een Peter Finch in Network (en heel kien komt een van de acteurs met deze vergelijking) trekt hij van leer tegen alles wat hem in de huidige tv-wereld mijlenver de keel uithangt.

Probleempje: hij staat live in de uitzending te orakelen, en al na 10 seconden staat de telefoon roodgloeiend. Woedende directie, woedende adverteerders.

Nieuwe directie

Op dezelfde dag wordt Jordan (Amanda Peet) aangesteld als nieuwe general manager. Haar eerste stap is het opnieuw inhuren van het succesvolle productie- en schrijversteam Matt (Matthew Perry) en producent Danny (Bradley Whitford).

Haar overtuigingsmethoden zijn op het randje van ethisch, maar ze weet de twee over de streep te trekken. En dan schiet de Studio 60 pret echt uit de startblokken.

Morele keuzes

Met de ene wervelende episode na de andere volg je de spannende gebeurtenissen in deze televisiewereld op de voet.

Hun onderlinge geschillen, de zweetdruppels voor de deadline, opdringerige journalisten, persoonlijke strubbelingen, en vooral: morele keuzes die gemaakt worden over welke onderwerpen ze aansnijden.

Met name in die gedeeltes zit verbijsterend goed drama. Discussies over religieuze, raciale of politieke kwesties worden net zo prachtig uitgespeeld als de scènes waarin Jordan moet beslissen over een mogelijk kijkcijferkanon in Big Brother-stijl.

Adverteerders worden er blij van en de directie hijgt Jordan gretig in de nek, maar Jordan geeft de voorkeur aan een andere invulling van het begrip ‘opwindende televisie’.

Drama

Het is verheffende televisie waarin de thema’s fraai gedoseerd worden gebracht. Neem de scène waarin een van de junior schrijvers zijn eenvoudige ouders een rondleiding door de studio geeft.

Hij straalt als hij hen vertelt over de geschiedenis van de Amerikaanse comedy, de mijlpalen en invloedrijke gevolgen.

De jongen is weldenkend en heeft zich blijkbaar uit een provinciestadje opgewerkt tot een gedreven televisiemaker, van wie zijn ouders niets meer begrijpen. Het is een paar minuten tv waarin een prachtig stuk drama wordt opgevoerd.

Vuurwerk

Studio 60 zit vol met zulke machtige scènes die de serie een diepe emotionele gelaagdheid meegeven. De studio moet presteren onder hoogspanning, en in die snelkookpan knettert het vuurwerk met de regelmaat van de klok.

Als kijker krijg je ook stukjes te zien van de resultaten van al die gepassioneerde inspanning, en daarbij krijg je als bonus persiflages te zien op de Amerikaanse politiek en de vaste tv-cast die acteurs parodiëren als Holly Hunter, Nicolas Cage en Juliette Lewis. Je kan niet anders dan gefascineerd blijven kijken naar zoveel professionalisme.

4,5 sterren