L’Heure d’Été

Schitterende Franse film over een erfenis waarover drie kinderen moeten beslissen als hun moeder komt te overlijden.

De erfenis bestaat in dit geval uit een prachtig buitenhuis in de omgeving van Parijs. Met vele vertrekken, gepolitoerde houten vloeren en lambrisering, een tuin vol seringen en spannende hoekjes voor kinderen, en kostbare kunstobjecten die al generaties familiebezit zijn.

Kortom: een plaatje van een woning die in de openingsscène al zo’n typisch Frans beeld oproept. Moeder is jarig, haar drie kinderen komen op bezoek met hun kroost, en de huishoudster schuift het gebraad in de oven voor een zonovergoten lunch buiten aan tafel.

Verkopen

Op diezelfde dag roept de moeder haar zoon Frédéric bij zich omdat ze met hem wil doornemen wat er met het erfgoed gebeurt.

Er zitten fraaie antieke stukken in de familie waar gerenommeerde musea als het Musée d’Orsay een oogje op hebben, er hangen schilderijen van beroemde kunstenaars, en ook hun eigen oudoom heeft een hoge reputatie in de wereld van het Franse culturele erfgoed. Ze wil dat hij alles gaat verkopen.

Veiling

De moeder blijkt een vooruitziende blik te hebben. Na haar dood is Frédéric de enige die wil behouden wat is. Want zijn zusje Adrienne (Juliette Binoche) woont al jaren in New York, en zijn jongere broer Jeremie in Azië.

Geen van die twee zijn van plan om nog veel tijd in Frankrijk door te brengen, en de meeste stemmen gelden. Dat is niet omdat Adrienne en Jeremie geldwolven zijn. Ook zij koesteren dierbare herinneringen aan het huis, maar het pragmatisme wint het van de melancholie en ze zijn nu eenmaal geëmigreerd.

Frédéric ziet tot zijn spijt dat het huis bij opbod wordt verkocht en de antieke familiestukken geveild of geschonken worden aan musea.

Kaliber acteurs

L’Heure D’Été is gefilmd in een stijl die in steeds meer Franse films wordt gehanteerd: een realistische, ongedwongen manier van filmen en van acteren.

In de regel kun je voor emotionele uitbarstingen en wat je in het dagelijks leven nooit tegen elkaar zou durven zeggen, in de bios of in de cinema terecht. Deze contemporaine bijna homevideo-stijl pakt daarom niet altijd goed uit, maar met acteurs van het kaliber Binoche en Charles Berling als Fréderic wel degelijk.

Intens schouwspel

Zij weten te balanceren op die ragfijne richel van ingetoomde emoties, zoals brave Europeanen, die zelfbeheersing met de paplepel ingegoten krijgen, nu eenmaal praten.

Dat acterend ensemble levert een intens schouwspel op, waarbij de melancholieke herinnering nergens aan kracht inboet. Hier wordt een heel mooi stukje vergankelijkheid opgevoerd van mensen die de banden met hun verleden lossnijden.

Het is aan de jeugd

Het zijn de dingen die voorbijgaan, met name in de geniale slotscène: jongeren geven in het inmiddels lege huis een laatste feestje. Er wordt gebasketbald in de salon, harde muziek gedraaid in het atelier, er zijn rollerskaters en skateboarders in de tuin en op de gang, stickies worden doorgegeven.

De moderne jeugd vermaakt zich luidruchtig in het landhuis dat ooit het toonbeeld was van kunst, rust, reflectie en oud-Franse savoir-vivre. Zo gaat dat, maar het afscheid daarvan is niet minder pijnlijk.
 

4 sterren

Tip de redactie