Silk

Stroperig kostuumdrama over de zijdehandel tussen Frankrijk en Japan: lijkt wel opgenomen in een filiaal van Madame Tussaud.

Eind negentiende eeuw worden de zijderupsen in Frankrijk ziek, en de epidemie bedreigt de grootste bron van inkomsten voor de bewoners van een klein Frans stadje.

De jonge Hervé wordt naar Afrika gestuurd om nieuwe eitjes te halen. Maar ook die nieuw geïmporteerde rupsen worden ziek, en Hervé moet het verderop zoeken: helemaal in Japan.

Hij is reislustig genoeg om de tocht te ondernemen, en zijn kersverse echtgenote Hélène (Keira Knightley, met koket samengeknepen neusje) zwaait haar man uit met een kanten zakdoekje.

Djoser

Hervé onderneemt de tocht ettelijke malen, dus elke keer zien we hem door het landschap struinen: met de trein vanaf Wenen, via Oost-Europa door hoge bergen naar de kust van China vanwaar de boot naar Japan vertrekt waar het altijd lijkt te sneeuwen.

Hervé’s handelscontact zorgt voor voldoende zijderupseitjes, en het geld stroomt binnen.

Geluk alom, zou je denken. Maar nee. Lispelende Hervé houdt van zijn vrouw maar wordt ook verliefd op de zwijgende maîtresse van zijn Japanse handelscontact.

Daar had een drama in kunnen zitten als ze met elkaar hadden kunnen praten. Nu zijn het alleen maar zwoele, heimelijke blikken en wat geaai over haar – vooruit dan maar - zijdezachte huid.

Koala-sloom

Allemaal heel mooi en romantisch, maar waar zit de bite? De kostuums, de landschappen, de culturele verschillen en vooral die tijdsperiode hadden een veel intenser film kunnen opleveren, zeker voor dat budget.

Regisseur Francois Girard opteerde voor het tempo van een Japans theeritueel (die ik een keer heb mogen meemaken als de langste anderhalf uur in mijn leven) en het bescheiden gepingel van de pianosoundtrack dient vooral om de talrijke dode hoeken op te vullen.

Getob

Handelsreizen in de negentiende eeuw waren bij mijn weten een stuk dynamischer, en twee schatjes in een ander stadje al helemaal. Maar wat de film de das omdoet is dat het je al gauw weinig kan boeien hoe het met deze mensen gaat aflopen.

De personages lijken wel geronseld bij een dependence van Madame Tussaud, en wekken geen enkele emotie op met hun gestaar en hun getob.

Het werk van acteur Michael Pitt in de rol van Hervé helpt ook niet echt, met zijn trage voice-over en koala-slome manieren. Alessandro Baricco’s gelijknamige boek, waarop Silk is gebaseerd, had beslist een krachtiger verfilming verdiend.

2 sterren

Tip de redactie