Persuasion

BBC-kostuumdrama gebaseerd op een boek uit Jane Austens niet kapot te krijgen oeuvre over liefde en onmogelijke liefde in het stijf ingesnoerde, 19de-eeuwse Engeland.

In Persuasion (uit 2007) draait om twee jonge voormalige geliefden, Anne Elliott en Captain Wentworth. Anne was als jong meisje verliefd op Wentworth en vice versa, maar Anne kwam uit een zeer vermogend nestje en Wentworth niet. Daarom werd zij 'overgehaald' (persuasion) door haar ouders om Wentworth te laten schieten.

Te oud

Deze miniserie begint op het punt waarop er jaren verstreken zijn na die tragische breuk. Anne is inmiddels al op een leeftijd (27) waarop het voor Engelse deernes erg lastig werd om nog aan de man te komen. Wentworth is inmiddels gepromoveerd tot kapitein, en beschikt over de nodige financiële middelen die hem tot een felbegeerde vrijgezel maken. Het jachtseizoen der trouwlustigen is geopend, terwijl Anne, nog steeds ziek van liefde voor Wentworth, zich kwijnend in de coulissen ophoudt - want het was uiteraard niet het tijdperk van de communicatie.

Gekrenkt

Al was dat wel het geval geweest: Wentworth is nog altijd diep beledigd door de afwijzing van weleer, en in al zijn gekrenkte trots gedraagt hij zich afstandelijk naar Anne. Een fraai gegeven voor diepe blikken die op dat ene vluchtige moment donderstormen veroorzaken, want wat is Austen fabuleus in het oproepen van spanning tussen twee mensen.

Zien zwijgen

Niets zeggen maar doen en kijken, dat zijn de handelsmerken van Austens verfilmingen. Het is als een lastig onderdeel van een acteursopleiding waarin zij zich mogen bekwamen in gebaren, fronsen, de ogen neerslaan, wegkijken; al die fysieke kunsten om zwijgend de vulkaan van emoties te verbeelden.

Hoe doen ze het?

Het verhaal is dus bepaald niet nieuw, waar het bij nieuwe Austen-verfilmingen om gaat is hoe die en die acteurs het ervan afbrengen. In deze Persuason zijn dat Sally Hawkins en Rupert Penry-Jones. Penry-Jones broeit vanaf het begin, en heeft een gevoelige mond ondanks zijn hautaine uitstraling en jeugdige trots. Hawkins komt pas later op gang maar dat is ook niet zo vreemd: ze is als Anne stabiel en evenwichtig, een vrouw die in haar kringen bekend staat om haar wijsheid. Als haar wanhoop toeneemt omdat ze ervan overtuigd raakt Wentworth voorgoed verloren te hebben, is zij een lichtend voorbeeld van een lawine aan gemengde gevoelens - dat doet ze heel mooi. Zo mooi, dat je in eerste instantie geneigd bent om te denken dat ze goed gecast is, maar het werkt natuurlijk andersom. Zij vult haar personage stukje bij beetje in, en komt daarbij als een verdomd goeie actrice uit de bus.

Tip de redactie